“เช่นนั้นก็ให้เขาไสหัวเข้ามาคุกเข่าต่อ หากยังคิดไม่ออกว่าผิดตรงไหน ก็จงคุกเข่าตายอยู่ในตำหนักไท่เหอของข้าเสีย” พู่กันที่เซียวคังหยวนใช้ตรวจฎีกาชะงักไปชั่วขณะ
“พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อองค์ชายรองได้ยินราชโองการเรียกให้เข้าไปในตำหนัก ศีรษะที่ก้มงุดอย่างหดหู่ก็พลันเงยขึ้นเล็กน้อย
เขาลุกขึ้นยืน ฉลองพระองค์ลายงูเหลือมที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนหนักอึ้ง ทว่าเขาก็ไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องอื่น มือหนึ่งสะบัดหยดน้ำจากแขนเสื้อ อีกมือก้าวเดินเข้าไปในตำหนักไท่เหอด้วยฝีเท้าที่ค่อนข้างกระฉับกระเฉง
เพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงเบื้องหน้าบัลลังก์มังกร องค์ชายรองทรุดเข่าลงดังตุบ ใบหน้าเปียกชื้นจากฝนด้านนอก แต่เขาก็ไม่ได้เช็ด “เสด็จพ่อ!”
“ลูกไม่รู้จริง ๆ ว่าผิดตรงไหน ขอเสด็จพ่อโปรดชี้แนะ!”
พอเซียวคังหยวนเห็นท่าทางหน้าด้านไม่สะทกสะท้านของเขา ก็ยิ่งพิโรธจนแทบระงับไม่อยู่ ฎีกาในพระหัตถ์ถูกปาใส่หน้าผากองค์ชายรองทันที “อย่าเห็นบิดาของเจ้าเป็นคนโง่ ข้าอนุมัติเงินสี่หมื่นตำลึงเพื่อซ่อมแซมสำนักสอบ เงินจำนวนนี้ย่อมเหลือเฟือกระมัง?”
“เงินจำนวนนี้ถึงกับสร้างสำนักสอบขึ้นใหม่ยังพอเสียด้วยซ้ำ เงินที่เหลือใช่ว่าเจิ้นจะไม่ให้เจ้าเสียหน่อย แต่เจ้าต้องทำงานให้เรียบร้อย!”
“แต่เจ้ากลับทำให้ห้องสอบถึงสามในสี่ส่วนมีน้ำฝนรั่วซึม! ข้าอนุมัติเงินให้สี่หมื่นตำลึง เจ้าใช้ซ่อมแซมไปแค่สี่พันตำลึง แล้วเงินที่เหลือเล่า?”
“เจิ้นยังไม่ตายเสียหน่อย ก็รีบร้อนติดสินบนขุนนาง เตรียมขึ้นครองบัลลังก์แล้วหรือ?”
เซียวคังหยวนตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พระพักตร์ไม่เผยอารมณ์ใด
เมื่อเซียวเฉิน องค์ชายรอง เห็นเสด็จพ่อกล่าววาจารุนแรงถึงเพียงนี้ ก็รีบโขกศีรษะ “ลูกไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ!”