“แน่นอนว่าไม่ใช่!” จ้าวชีอีส่ายหน้า ม้วนไม้ไผ่ในมือจึงส่งเสียงกรอบแกรบตามแรงขยับ “เมื่อซ่อมแซมบ้านเรือนเสร็จแล้ว พวกเจ้ายังต้องปรับพื้นที่ให้ราบ สร้างรั้ว และขุดบ่อเก็บน้ำ ภายหน้าหลินผิงฝู่ของเรายังต้องสร้างกำแพงเมืองและปูถนนหลวงด้วย แต่เรื่องเหล่านั้นค่อยว่ากันภายหลัง”
ชายวัยกลางคนแขนข้างเดียวได้ยินจ้าวชีอีพูดเช่นนี้ แววตาพลันหม่นหมองลง ดูท่าเขาคงคิดไปเองมากเกินไป แต่ก็ใช่แล้ว ทางการจะดีต่อผู้ลี้ภัยอย่างพวกเขาได้อย่างไร พวกเขาก็เป็นเพียงแรงงานที่ถูกรับไว้ชั่วคราวเท่านั้น
แต่เพียงเท่านี้ก็นับว่าดีมากแล้ว อย่างน้อยก็มีที่ให้พักพิงจากลมฝน
จ้าวชีอีพูดต่อว่า “พวกเจ้าไม่อาจหยุดพักสองวันต่อสัปดาห์เหมือนชาวเมืองดั้งเดิมของอิ่งเฟิงฝู่ที่ขุดลอกแม่น้ำและสร้างถนน พวกเจ้าหยุดได้เพียงวันเดียวต่อสัปดาห์ แต่หากทำงานได้ดี ก็จะแลกทะเบียนครัวเรือนของหลินผิงฝู่ได้ด้วยใบเบี้ยบรรเทาภัย”
เหล่าผู้ลี้ภัยได้ยินดังนั้นก็หันมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความสับสน
ในฝูงชนมีชายคนหนึ่งที่กล้าหาญกว่าคนอื่น เขาเกาศีรษะแล้วดันบุตรชายไปข้างหน้า ก่อนตะโกนเสียงดังว่า “นายท่าน! ที่ท่านพูดถึงการหยุดสองวัน หยุดวันเดียว แล้วก็ใบเบี้ยบรรเทาภัยอะไรนั่น พวกเราไม่รู้หนังสือสักตัว ฟังไม่เข้าใจเลยขอรับ!” ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงเห็นด้วยก็ดังระงมขึ้นรอบด้าน
“ใช่แล้ว นายท่าน พวกเราฟังไม่เข้าใจขอรับ”
จ้าวชีอีลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ก่อนหน้านี้ตอนใต้เท้าเซี่ยเอ่ยถึงการหยุดวันเดียวกับหยุดสองวัน เขาเองก็ฟังไม่เข้าใจเช่นกัน แต่ภายหลังเมื่อการหยุดสองวันแพร่หลายในหลินผิงฝู่ ผู้คนแทบทุกคนต่างได้หยุดพักสองวันต่อสัปดาห์ เขาจึงพูดคำว่าหยุดสองวันจนเคยชิน