หวังเต๋อชางลูบเคราพลางพยักหน้า ก่อนจะมองกระดาษเซวียนจื่อที่เขียนตำรับรักษาอหิวาตกโรคไว้ “แม้ตำรับฮั่วเซียงเจิ้งชี่ซ่านจะเป็นตำรับยาคลาสสิกสำหรับรักษาอหิวาตกโรค แต่หากพบอหิวาตกโรคชนิดร้อน เกรงว่าคงต้องปรับเพิ่มลดตัวยา” เขาเติมชื่อสมุนไพร “ฮั่วเซียง จื่อซู และไป๋จื่อ” ลงบนกระดาษ “หากผู้ป่วยมีความชื้นร้อนจากฤดูร้อนมาก ควรตัดไป๋จื่อซึ่งมีฤทธิ์อุ่นและแห้งออก แล้วเพิ่มหัวสือกับอินเฉินเพื่อขับความร้อนและความชื้น ใต้เท้าเซี่ยเห็นว่าอย่างไร?”
เซี่ยชิงเฟิงจะเห็นอย่างไรได้เล่า? เขาเป็นเพียงผู้รู้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ ย่อมเทียบกับหวังเต๋อชางและหลินเมี่ยวโส่วที่เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ไม่ได้ จึงทำได้เพียงตัดสินตามสามัญสำนึกของตน “ท่านผู้เฒ่าหวัง ข้าว่าเราลองตำรับที่ปรับแล้วนี้ในวงเล็ก ๆ ก่อนดีหรือไม่ จะได้ดูว่าผลการรักษาเป็นอย่างไร?”
ซูอิ๋งเสวี่ยหมอหญิงส่ายหน้า “ไม่ทันแล้ว โรคระบาดทั้งสามชนิดนี้มารวดเร็วรุนแรง พวกเราไม่มีเวลามากพอ”
เซี่ยชิงเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หมอซูพูดถูก ยามนี้เวลาแต่ละชั่วขณะมีค่าเท่าชีวิต จะใช้หลักการรักษาแบบจีนที่ว่า “คนละตำรับ” แล้ววินิจฉัยรักษาผู้ป่วยทีละคนไม่ได้อีก ทำได้เพียงต้มยาทั้งสามตำรับในหม้อใหญ่ แล้วแจกจ่ายให้ชาวบ้านที่ล้มป่วยดื่มโดยตรง
เขาสูดหายใจลึก ก่อนส่งตำรับยาที่หารือและปรับเพิ่มลดตัวยากันเสร็จแล้วให้หมอทั้งห้าคนตรงหน้า ปลายนิ้วกดลงบนคำว่า “ต้มในหม้อใหญ่” อย่างหนักแน่น “ท่านหมอทั้งหลาย ยามนี้คงต้องใช้วิธีง่าย ๆ เช่นนี้แล้ว รบกวนทุกท่านกำหนดสัดส่วนการต้มยาในหม้อใหญ่ของยาแต่ละชนิดให้เสร็จภายในคืนนี้ ตัวอย่างเช่น คั้นน้ำชิงเฮา ชิงเฮา 10 ชั่งต้องผสมสุรากี่ส่วน หรือตำรับน้ำแกงไป๋โถวเวิงหนึ่งชุดต้มได้กี่คน”