เหลียนอี้จื้อเหลือบมองต้นกล้าแปลกตาที่อยู่ไกลออกไป ก่อนจะหันกลับมามองเซี่ยชิงเฟิง «ช่วงนี้เจ้าทำตัวลึกลับนัก ที่แท้ก็เพื่อกล้าต้นน้อย ๆ พวกนี้เองหรือ? มันเป็นของหายากอะไรกัน ถึงได้ทำให้เจ้าคอยเฝ้าคฤหาสน์ราวกับเป็นถ้ำทองถ้ำเงินเช่นนี้?»
เซี่ยชิงเฟิงขยับไปนั่งบนคันนา พลางเด็ดหญ้ามาหมุนเล่นระหว่างนิ้ว «ก่อนหน้านี้ข้าบังเอิญพบเรื่องนี้ในตำราเก่าเล่มหนึ่ง» เขาเงยหน้ามองเหลียนอี้จื้อ «ตอนข้าได้มา หน้ากระดาษแทบผุพังเป็นเศษ บนนั้นจดเรื่องประหลาดจากทางใต้ไว้ด้วยอักษรตัวเล็กเท่าหัวแมลง หนึ่งในนั้นกล่าวถึงพืชชนิดนี้»
«ในตำราบอกว่าของสิ่งนี้เรียกว่ามันเทศ ทนแล้งและดินเลว ต่อให้ปลูกบนภูเขาก็ยังเติบโตได้ รากหัวที่งอกออกมายังกินเป็นอาหารได้» เซี่ยชิงเฟิงกล่าวอย่างเนิบช้า «ตอนนั้นข้าคิดว่าเป็นเรื่องแต่งของคนโบราณ จึงไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งปีที่แล้ว ตอนพาคนไปจัดการเรื่องโรคระบาดที่เมืองหลินผิงแล้วตรวจนับเสบียงบรรเทาทุกข์ในคลัง ข้าบังเอิญพบห่อผ้าหลายห่ออยู่ตรงมุมหนึ่ง เครื่องหมายบนห่อดูคล้ายภาพที่วาดไว้ในตำราเก่าเล่มนั้น»
เซี่ยชิงเฟิงชะงักไป คล้ายกำลังย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น «ของข้างในห่อผ้าแข็งกระด้าง พอเปิดดู ข้าก็นึกถึงบันทึกในตำราเก่าขึ้นมาได้ สีม่วงแดงคล้ายสีชาด เนื้อสัมผัสเหมือนเปลือกต้นหม่อนแก่ ตอนนั้นข้าจึงระวังไว้ก่อน แล้วสั่งให้คนเก็บรักษาอย่างดี»