「ทูลข่าน คนตายแล้ว」
「ไร้ประโยชน์!」เหลียนอันสบถด่าก่อนหันไปมองกุนซือที่อยู่ข้างกาย แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม 「จงเรียกแม่ทัพจากทุกกองมารวมตัวกันทันที ข้าจะจัดประชุมฉุกเฉิน」
ก่อนที่เหล่าแม่ทัพจากทุกกองจะมารวมตัวกัน ก็มีทหารส่งข่าวเข้ามารายงานอีกครั้ง ไม่เพียงทางตะวันออกซึ่งเป็นเขตของเผ่าถูเลี่ยจะมีกองทัพจากราชวงศ์เซิ่งหยวนเท่านั้น แม้แต่ทางตะวันตกซึ่งเป็นทิศของแคว้นเหอฉีก็ปรากฏทหารจากราชวงศ์เซิ่งหยวนเช่นกัน
บัดนี้ทั้งด้านหน้า ด้านตะวันออก และด้านตะวันตก ล้วนมีกองทัพจากราชวงศ์เซิ่งหยวน
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของนูเอ่อร์ฮา เหลียนอันพลันเขียวคล้ำ เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
หากเกิดปัญหาทางเผ่าถูเลี่ยก็ยังพอว่า แต่เหตุใดทิศทางแคว้นเหอฉีจึงมีกองทัพจากราชวงศ์เซิ่งหยวนมากมายถึงเพียงนี้? ก่อนหน้านี้มิใช่ตกลงเป็นพันธมิตรกันแล้วหรือ? พอเขายึดราชวงศ์เซิ่งหยวนได้ ก็จะยกสามเมืองที่ติดกับราชวงศ์เซิ่งหยวนให้พวกเขา
เหตุใดจึงกลับคำ?
ยามนี้นูเอ่อร์ฮา เหลียนอันไม่มีเวลาสืบหาสาเหตุอย่างละเอียด สถานการณ์ตรงหน้าก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาขบคิดเรื่องนี้ต่อ
กองทัพจากราชวงศ์เซิ่งหยวนโอบล้อมเข้ามาจากสามด้าน ทั้งด้านหน้าและด้านข้าง หากต้องการมีชีวิตรอด พวกเขามีทางเลือกเพียงทางเดียว นั่นคือถอยทัพ
และไม่ใช่ถอยเพียงเล็กน้อยด้วย
นูเอ่อร์ฮา เหลียนอันกัดฟันแน่น ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ทว่าสติบอกเขาว่า ณ เวลานี้มีเพียงการตัดสินใจอย่างฉับไวเท่านั้นที่จะช่วยหลีกเลี่ยงการสูญเสียทั้งกองทัพ 「ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้ทั้งกองทัพถอยทัพทันที! รักษาขบวนให้มั่น ห้ามแตกตื่น! ให้กองกำลังระวังหลังสกัดทหารไล่ตามจากราชวงศ์เซิ่งหยวนสุดกำลัง!」