“ต้าหยา เจ้าคิดว่าเสียงฆ้องกลองนั่นฟังดูคล้ายกำลังมุ่งมาทางบ้านเราหรือไม่?” นางจางยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ต้าหยาก็คิดเช่นเดียวกับนางจาง “ท่านย่า ข้าจะไปเปิดประตูดู!” พูดจบก็วางเสื้อผ้าในมือลงแล้วเปิดประตู ทว่ากลับเห็นผู้คนกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาอย่างเอิกเกริก
ผู้นำตระกูลที่เดินอยู่หน้าสุดยังส่งยิ้มให้นางอย่างเป็นมิตร ต้าหยาไม่เคยพบเห็นขบวนใหญ่โตเช่นนี้มาก่อน จึงรีบกลับเข้าไปเรียกท่านย่าออกมา
นางจางเองก็ไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้ ได้แต่ข่มใจให้สงบนิ่ง ยืนรอผู้นำตระกูลทั้งหลายอยู่หน้าประตู ในใจคิดว่าบางทีพวกเขาอาจกำลังไปบ้านหวังซานเหมย
“นางจาง เจ้ามีคุณความชอบ!” คิดไม่ถึงว่าผู้นำตระกูลเซี่ยจะเดินตรงมาหานาง พลางกล่าวชื่นชมอย่างไม่หวงคำ ผู้เฒ่าประจำตระกูลที่ตามมาด้านหลังก็พากันกล่าวว่า นางกับหลินเหนียงเป็นผู้มีคุณูปการต่อตระกูลเซี่ย ให้กำเนิดบุตรชายยอดเยี่ยมเช่นนี้!
ชาวบ้านที่ติดตามมาดูความครึกครื้นต่างพากันกล่าวคำอวยพรอย่างไม่ขาดปาก “พี่สะใภ้จาง ยินดีด้วย ยินดีด้วย!”
ยินดี? ยินดีเรื่องอันใดกัน?
บ้านนางมีเรื่องน่ายินดีอันใดหรือ?
นางจางกับต้หยาต่างงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก กระทั่งผู้นำตระกูลบอกว่ากั๋วเอ๋อร์บ้านนางสอบได้อันดับหนึ่งของการสอบระดับอำเภอ
สมองของทั้งคู่พลันราวกับกำลังจะระเบิด!
สอบได้จริงหรือ?!
แถมยังได้อันดับหนึ่งอีกด้วย!!!
“เป็นเช่นนั้น! จริงแท้แน่นอน! นางจาง ตระกูลเซี่ยของข้าต้องขอบคุณเจ้าแล้ว” ผู้นำตระกูลยังรู้สึกว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำไม่อาจแสดงความขอบคุณต่อนางจาง ผู้สร้างคุณูปการใหญ่หลวงได้ ระหว่างกล่าวก็ถึงกับเตรียมจะค้อมกายคำนับนาง