น้ำค้างยามราตรีจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ บนแผ่นหินเขียว ทหารยามสองนายหดคอ พลางกระทืบเท้าเป็นระยะ พวกเขาเงยหน้ามองนาฬิกาน้ำทองแดงใต้ชายคาอยู่บ่อยครั้ง หวังให้ช่วงเวลาอันแสนยากลำบากผ่านพ้นไปโดยเร็ว
ทหารยามที่อายุน้อยกว่า จางเอ้อร์หู่ สะกิดสหายร่วมเวรหวังจวิน สายตาเหลือบไปยังกองปูนซีเมนต์ที่คลุมผ้าน้ำมันอยู่ไม่ไกล ก่อนเบ้ปากแล้วกดเสียงบ่นว่า “พี่หวัง ท่านว่าใต้เท้าเซี่ยสติเลอะเลือนไปแล้วหรือไร? ของสีเทาหม่นพวกนี้ก็กินไม่ได้ ใช้ประโยชน์ไม่ได้ ยังต้องให้พวกเราผลัดเวรกันสามกะ คอยเฝ้าราวกับป้ายบรรพชน ทั้งยังต้องจับตาดูว่ามันจะแข็งตัวเมื่อใด ข้ายืนจนขาชาไปหมดแล้ว”
หวังเถี่ยจู้พ่นลมหายใจอุ่นใส่ฝ่ามือ ก่อนกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง แล้วเอ็ดเสียงต่ำ “หุบปากเสีย! เดือนก่อนตอนใต้เท้าหลี่มาตรวจดู เผลอทำของหกไปครึ่งกระบุง ยังถูกใต้เท้าเซี่ยหักเบี้ยหวัดสามเดือน วันก่อนฝนกระหน่ำ ใต้เท้าเซี่ยยังสวมเสื้อฟางฝนมาคลุมผ้าน้ำมันให้กองปูนซีเมนต์ด้วยตนเอง!”
“ท่านก็เห็นมิใช่หรือ เสื้อขุนนางของใต้เท้าเซี่ยเปียกจนยับไปหมดแล้ว”
จางเอ้อร์หู่ยังคงไม่ยอมแพ้ เกาศีรษะพลางพึมพำ “ก็แค่กองขี้เถ้ากองหนึ่ง จะมีประโยชน์สักเพียงใดกัน? ต่อให้โดนฝนแล้วค่อยทำใหม่ก็สิ้นเรื่อง เหตุใดต้องทะนุถนอมถึงเพียงนี้?”
“ข้าเห็นใต้เท้าเซี่ยไป ๆ มา ๆ ทุกวัน ทั้งเติมน้ำ เติมเกลือ เติมขี้เถ้า ประหนึ่งกำลังปรนนิบัติคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ช่างนึกไม่ออกจริง ๆ! พวกเราต้องทนทุกข์อยู่ที่นี่ ส่วนพี่น้องกองข้าง ๆ กลับดื่มสุราสำราญอยู่ในห้องอุ่น ๆ ช่างน่าอิจฉานัก”