ยิ่งหลังจากนางให้กำเนิดบุตรสาว เหอจื้อเหวินก็ยิ่งถูกป้าของเขายุยงหนักขึ้นทุกวัน ให้ทั้งสองมีลูกอีกสักคน
ครั้นรู้ว่าต้าหยาได้รับบาดเจ็บตอนคลอดบุตร ร่างกายเสียหายจนยากจะตั้งครรภ์อีก เหอเจินก็ยิ่งทำเกินกว่าเหตุ
ถึงขั้นบอกให้นางนำสินเดิมออกมา ให้เหอจื้อเหวินรับอนุภรรยา
ทุกครอบครัวต่างมีเรื่องกลัดกลุ้มของตนเอง
ก่อนเหอจื้อเหวินแต่งกับนาง เขาลงนามในหนังสือตัดขาดญาติพี่น้องอย่างชัดเจนแล้ว แต่หลังแต่งงานกลับยังมีเยื่อใยเก่าหลงเหลืออยู่บ้าง ก่อนเข้านอนยามค่ำคืน เขามักกล่าวว่าถึงป้าจะไม่ชอบเขา อย่างน้อยก็เลี้ยงเขาจนเติบใหญ่ ทั้งยังให้ข้าวเขากิน
แล้วขอให้ต้าหยาอดทนสักหน่อย
ต้าหยาเองก็ซาบซึ้งที่เหอเจินเลี้ยงดูสามีของนางจนเติบใหญ่ ทว่าเหอเจินทำเกินไปจริง ๆ
หลายครั้งหากไม่เห็นแก่ชิงชิงที่ยังเล็ก อีกทั้งสามีก็ไม่ได้คิดจะรับอนุภรรยาและยังปฏิบัติต่อนางดี นางคงเอ่ยปากขอหย่าขาดกลับบ้านไปแล้ว
นับแต่ชิงเฟิงสอบได้จวี่เหริน บรรยากาศในบ้านก็เปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน
เหอเจินแวะมาบ่นทุกสัปดาห์ ส่วนจำนวนครั้งที่นางมารีดเงินจากเหอจื้อเหวินก็น้อยลง
ครั้นชิงเฟิงสอบได้จ้วงหยวน เหอเจินมาเยือนบ้านนางเป็นครั้งแรกโดยไม่มามือเปล่า กลับหิ้วปลามาหนึ่งตัว แล้วยังพร่ำคำประจบเสียยืดยาว ทั้งชมว่าชิงเฟิงดูอย่างไรก็มีแววเป็นจ้วงหยวน ทั้งชมว่าชิงชิงหน้าตางดงาม สรรหาคำชมสารพัด
นับเป็นเรื่องหาได้ยากที่นางไม่เอ่ยถึงเรื่องให้เหอจื้อเหวินรับอนุภรรยา เพียงอยากอาศัยบารมีของน้องชายกั๋วเอ๋อร์ในบ้านตนบ้าง
สามีกลับบ้านทุกวันก็เล่าให้นางฟังว่า ที่สำนักคุ้มภัยทุกคนต่างชมว่าเขาเป็นพี่เขยของจ้วงหยวน ไม่ว่าจะไปที่ใดก็มีคนกล่าวชม