สิ้นเสียงเซี่ยจี๋จง ภายในตำหนักก็เงียบกริบ เหล่าขุนนางในสำนักต่างมองหน้ากัน สีหน้าเคร่งขรึม
หลี่จิ่งจ้านขมวดคิ้วแน่น กำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียเช่นกัน
เซี่ยจี๋จงกล่าวต่อว่า “องค์ชายหกขาดการติดต่อไปนานกว่าครึ่งเดือนแล้ว นับแต่เสด็จไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่แม่น้ำเหอ หากคำนวณตามกำหนดการเดินทาง สองวันนี้ก็ควรเสด็จถึงเมืองหลวงแล้ว บัดนี้แม่น้ำเหอช่วงปลายน้ำมีศพลอยเกลื่อน ต่อให้เป็นโอรสสวรรค์ ก็เกรงว่าจะยากต้านทานภัยพิบัติจากฟ้าดิน”
“ฝ่าบาทเสด็จสวรรคตแล้ว องค์ชายหกก็ยังไร้ร่องรอยจนบัดนี้ ราชสำนักไร้ผู้ปกครอง แผ่นดินจะขาดผู้ครองแม้เพียงวันเดียวมิได้ หากยังไม่แจ้งแก่พระบรมวงศานุวงศ์และปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อต่อไป เกรงว่าจะสั่นคลอนรากฐานแผ่นดิน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสาหงอวี้ บัณฑิตใหญ่แห่งตำหนักอู่อิง สีหน้าก็เคร่งขรึมลง เขาก้าวออกมาคัดค้านทันที “ใต้เท้าเซี่ยกล่าวเช่นนี้ออกจะด่วนสรุปเกินไปแล้ว! องค์ชายหกคือรัชทายาทที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง ทั้งเปี่ยมด้วยคุณธรรมและความสามารถ เป็นที่ยอมรับของผู้คนทั้งในและนอกวัง แม้ภัยพิบัติที่แม่น้ำเหอจะร้ายแรง แต่องค์ชายหกก็หาใช่คนธรรมดาไม่ จะตัดสินพระทัยไปง่าย ๆ ได้อย่างไรว่าเกิดเหตุร้ายขึ้นกับพระองค์? อีกทั้งการเสด็จไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยครั้งนี้ ก็เพื่อบ้านเมืองและประชาชน หากเพียงขาดการติดต่อชั่วครู่ก็รีบด่วนสรุป มิเท่ากับทำให้ใจขุนนางและราษฎรทั่วหล้าหนาวเหน็บหรือ?”
นับแต่ล่มสลายขององค์ชายรอง เซี่ยจี๋จงก็ลื่นไหลราวปลาไหล จับทางได้ยากยิ่ง ความขัดแย้งในราชสำนักเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อน เขายังคงวางท่าทีเป็นกลาง จนไม่มีผู้ใดจับผิดเขาได้