เซี่ยชิงเฟิงหลับตาแสร้งทำเป็นเคลิ้มหลับ “เจ้าระบบ สังเกตเห็นโบตั๋นเว่ยจื่อสองกระถางตรงหน้าต่างหรือไม่?”
โบตั๋นเว่ยจื่อเป็นสายพันธุ์ล้ำค่าของดอกโบตั๋น ได้รับการขนานนามว่าเป็นราชินีแห่งบุปผา จากบันทึกโบตั๋นแห่งลั่วหยางของโอวหยางซิว โบตั๋นเว่ยจื่อก็เป็นดอกไม้ล้ำค่าที่เลื่องลือไปทั่วหล้า ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งแล้ว
เพียงกิ่งพันธุ์ที่ใช้ต่อยอดก็มีราคาสูงถึง 5,000 อีแปะ บนแท่นของนายอำเภอฉินมีอยู่สองกระถาง ส่วนเซี่ยชิงเฟิงผู้ซึ่งเขาเอ่ยปากว่าชื่นชมยิ่งนัก กลับได้รับเพียงแท่งหมึกหอมไม่กี่แท่ง
“ยังคิดว่าเขาเห็นฉันอยู่ในสายตาอีกหรือ?”
แต่ละปีมีอันดับหนึ่งของการสอบอยู่คนหนึ่ง ต่อให้เขาเป็นอันดับหนึ่งของการสอบวัย 7 ขวบ ในสายตาของผู้มีอำนาจก็คงเป็นเพียงเครื่องมือสร้างผลงานเท่านั้น
เว้นเสียแต่เขาจะมีชาติตระกูลดี
【มนุษย์พวกเจ้านี่ซับซ้อนชะมัด... ทั้งที่เขาพูดเองแท้ ๆ ว่าหากมีเรื่องอะไรให้ไปหาได้ทุกเมื่อ แถมยังเรียกตัวเองว่าท่านลุงอีกด้วย...】ระบบนอนตาปลาตายอยู่ในห้วงจิตของเซี่ยชิงเฟิง
โลกข้างนอกช่างมีกลอุบายลึกล้ำ ระบบอยากกลับชนบทแล้ว—
“เมื่อเรี่ยวแรงไม่พอแล้วยังต้องขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น ก็ต้องฟังคำพูดและดูการกระทำเพื่อแยกแยะจริงเท็จ” เซี่ยชิงเฟิงเอ่ยเสียงแผ่ว พอกล่าวจบ รถเทียมวัวก็มาถึงปากหมู่บ้านแล้ว
【เช่นนั้นนายท่านคิดจะรอสอบได้จวี่เหรินก่อน แล้วค่อยลงมือจัดการหลี่หย่งกับครอบครัวซุนหลินไฉด้วยตนเองหรือ?】
“ไม่” เซี่ยชิงเฟิงเชิดคางขึ้น “นั่นไง มาแล้วมิใช่หรือ?”
หน้าบ้านของเขามีรถม้าจอดอยู่ 2 คัน