สำนักศึกษาหานยาคุมเข้มขึ้นทุกวัน จนบัดนี้ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าออกแล้ว บรรดาอาจารย์เองก็เลิกสอนบทเรียนใหม่ หันมาทบทวนเนื้อหาเดิมซ้ำไปซ้ำมา กระทั่งในแต่ละคาบยังเรียกคนเดิมให้ลุกขึ้นตอบคำถาม
เหล่าบัณฑิตต่างมุ่งเส้นทางการสอบขุนนาง จึงพอมีความรู้ความเข้าใจอยู่บ้าง ทว่าพวกเขาไม่กล้าคิดไปถึงองค์จักรพรรดิเซิ่งหยวน ได้แต่คาดเดาว่าคงมีขุนนางใหญ่เดินทางมาสอนหนังสือและตรวจเยี่ยมสำนักศึกษา
จนกระทั่งขบวนเสด็จของจักรพรรดิปรากฏขึ้น เหล่าบัณฑิตจึงเริ่มแตกตื่น
ทุกคนลอบด่าทออยู่ในใจ “เหตุใดพวกอาจารย์จึงไม่บอกกล่าวกันสักคำ! หากพวกเราล่วงเกินเข้า จะทำเช่นไร?” นั่นคือฝ่าบาทเชียวนะ!
ผู้มีอำนาจสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวแห่งราชวงศ์เซิ่งหยวน ผู้ครอบครองอำนาจอันเหนือชั้นไร้ผู้ใดเทียบ! พวกเขานึกว่าเป็นเพียงขุนนางใหญ่ผู้หนึ่ง ใครจะคิดว่าจะใหญ่โตถึงเพียงนี้...