แม้แต่เซี่ยชิงเฟิงผู้สุขุมก็ยังอดสบถออกมาไม่ได้
เขามองบัญชีรายชื่ออีกครั้ง
อันดับหนึ่ง เซี่ยชิงเฟิง
ไม่ผิด นั่นคือชื่อของเขาเอง
เซี่ยชิงเฟิงแบมือออก กลางฝ่ามือชุ่มเหงื่อไปหมดแล้ว
ไม่คิดเลยว่าตนจะสอบได้อันดับหนึ่งจริง ๆ เขาเป็นผู้สอบได้อันดับหนึ่งในการสอบระดับมณฑล!
【เจ้าของระบบ ยินดีด้วย ท่านเก่งกาจเหลือเกิน!】ระบบจุดดอกไม้ไฟเงียบ ๆ อยู่ในห้วงความคิดของเซี่ยชิงเฟิง
“ขอบคุณ” แม้ยามนี้เซี่ยชิงเฟิงจะตื่นเต้นยิ่งนัก แต่ก็ยังวางท่าครู่หนึ่ง รักษาภาพลักษณ์เย็นชาเอาไว้
หลังดูอันดับของตนแล้ว เซี่ยชิงเฟิงก็เริ่มค้นหาชื่อเหลยเหล่ยบนบัญชีรายชื่อ
เมื่อครู่ออกจากโรงเตี๊ยม เหลยเหล่ยบอกเขาว่าคนมาดูรายชื่อคงมีมาก จึงคิดจะหลีกเลี่ยงฝูงชนแล้วค่อยมาอีกครั้ง พร้อมกำชับเซี่ยชิงเฟิงว่า หากเห็นชื่อของเขาให้รีบกลับไปแจ้งข่าวที่โรงเตี๊ยม
ใครจะรู้ บนบัญชีรายชื่อกลับไม่มีชื่อเหลยเหล่ย
เซี่ยชิงเฟิงไม่ยอมเชื่อ จึงกวาดตามองซ้ำอีกสองรอบ แต่ก็ยังไม่พบ
คราวนี้ชวนให้ลำบากใจไม่น้อย เซี่ยชิงเฟิงไม่รู้จะบอกเหลยเหล่ยอย่างไร หากเป็นคนอื่น เขาคงพูดออกไปตรง ๆ ได้ ทว่าอีกฝ่ายกลับเป็นผู้สอบได้อันดับหนึ่ง เรื่องนี้ออกจากปากเขาเมื่อใด ก็รู้สึกว่าความหมายเปลี่ยนไปเมื่อนั้น
แม้เหลยเหล่ยจะมิใช่คนใจแคบที่อิจฉาผู้อื่นเพราะอันดับสอบ แต่เขาก็ยังคิดว่าควรคำนึงถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายสักหน่อย
เซี่ยชิงเฟิงตัดสินใจเดินเล่นข้างนอกสักรอบ รอให้พี่เหลยกลับมาดูด้วยตนเองดีกว่า
สายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าหม่นมัว ความยินดีของบัณฑิตที่สอบได้จวี่เหรินหาได้ถูกสายฝนชะล้างไปแม้แต่น้อย เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องเหนือเสียงฝนอย่างเริงร่า ราวกับจะทะลวงม่านฝนออกไป ส่วนผู้ที่สอบตก สายน้ำไหลผ่านแก้ม ใบหน้าของแต่ละคนซีดเซียว ดวงตาเหม่อลอย ราวกับวิญญาณหลุดลอยไปแล้ว