บทสนทนาของพวกเขาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงไอ ชายชราร่างผอมโซไม่รู้ว่าเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อใด เขาเอ่ยว่า “หนีหรือ? พวกเจ้าจะหนีไปที่ใดได้? อย่างน้อยอยู่ที่นี่ยังพอมีหวังอยู่บ้าง”
“กระดูกแก่ ๆ อย่างข้าคงไม่มีแรงสู้รบแล้ว ไม่อยากทำงานก็ช่างเถิด แต่พวกเจ้ายังหนุ่มยังแน่น ทำงานหาเลี้ยงตัวเองมิใช่เรื่องดีหรอกหรือ?!”
คำพูดของชายชราทำให้ชายฉกรรจ์หลายคนไม่พอใจ พวกเขาขับไล่ชายชราไปราวกับไล่ต้อนเป็ด “ไป ๆ ไสหัวไปให้พ้น!”
“พวกข้ามาที่เมืองหลินผิง มิได้มาเสี่ยงชีวิตเสียหน่อย ครอบครัวข้าเหลือข้าเป็นลูกชายคนเดียว ตั้งแต่โบราณมา ขุนนางชั่วพวกนั้นก็ชอบหลอกลวงชาวบ้าน คราวนี้พอกินเสบียงของเขาไปนิดหน่อย ก็แทบอยากให้พวกข้ารีบทำงานให้ทันที”
ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งเอ่ยคล้อยตาม เขากระชากคอเสื้อที่ปะชุนซ้อนกันหลายชั้นออก เผยให้เห็นรอยแส้เหี้ยมโหดบนอก “เห็นหรือไม่? เมื่อสามปีก่อน ข้าอยู่ที่ลี่โจว ทางการบอกว่าจะซ่อมเขื่อนและมอบเงินให้ตั้งตัว แต่พอทำงานเสร็จ หัวหน้ากลับขังพวกข้ากว่าสามสิบคนไว้ในเพิงเก็บฟืน บอกว่าจะจ่ายเบี้ยหวัดพร้อมกัน แล้วก็ลงแส้ใส่พวกข้า”
“กว่าข้าจะกัดซี่หน้าต่างจนขาดแล้วหนีออกมา เอ้อจู้จากหมู่บ้านเดียวกันก็ตายไปเสียแล้ว ขุนนางชั่วพวกนั้นเห็นพวกเราเป็นสัตว์เลี้ยง ใช้งานเสร็จก็กลับคำไม่ยอมรับผิดชอบ!”
“ใช่แล้ว!” ชายฉกรรจ์คนแรกที่เสนอให้หนีคว้าก้อนอิฐครึ่งก้อนขึ้นมา ฟาดลงกับพื้นอย่างแรง “แทนที่จะเหนื่อยตายอยู่ที่นี่ สู้เสี่ยงอีกสักครั้งแล้วมุ่งลงใต้ยังดีกว่า! ได้ยินว่าผู้ว่าการแคว้นอวี้เปิดโรงทานโจ๊กไว้ถึงสามสิบแห่ง!” คำพูดนี้ทำให้ดวงตาของผู้ลี้ภัยรอบข้างเป็นประกาย บางคนเริ่มเก็บห่อผ้าขาด ๆ เตรียมลงใต้