เผ่าถูเลี่ย
หลังจากนูเอ่อร์ฮา คังไท่รับมอบเสบียงจากเวินเยี่ยนแล้ว คนใต้บังคับบัญชาของเขาก็เริ่มตรวจนับตั้งแต่คืนนั้น
คบเพลิงนอกกระโจมลุกโชน เหล่าทหารต่อแถวยาวเหยียด เคลื่อนย้ายเสบียง ม้า และแท่งเงินอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าแทบปิดบังความตื่นเต้นไว้ไม่มิด
“หัวหน้า ราชวงศ์เซิ่งหยวนช่างใจกว้างยิ่งนัก เสบียงมากมายเพียงนี้ เพียงพอให้เผ่าของเราใช้ชีวิตได้อีกหลายวัน” ทหารหนุ่มคนหนึ่งกล่าวกับหัวหน้าหมู่ที่ยืนอยู่ข้างกาย พลางยกกระสอบเสบียงไปด้วย
“ไหนเลยจะเป็นเพราะราชวงศ์เซิ่งหยวนใจกว้าง เป็นเพราะประมุขผู้ ‘เก่งกาจ’ ของเราต่างหาก เสบียงเหล่านี้ล้วนเป็นของที่เหลียนอันส่งไปให้ราชวงศ์เซิ่งหยวนเพื่อใช้เจรจาสงบศึก หากหัวหน้าของเราไม่มีความสามารถ ของดีเหล่านี้ไหนเลยจะตกมาถึงมือเรา” หัวหน้าหมู่เงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
“นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าโง่นูเอ่อร์ฮา เหลียนอันจะส่งของดีให้ราชวงศ์เซิ่งหยวนมากมายถึงเพียงนี้ เขาคงคิดไม่ถึงแน่ว่าท้ายที่สุดทุกอย่างจะตกเป็นของข้า!” นูเอ่อร์ฮา คังไท่แหงนหน้าหัวเราะลั่น
เหล่าคนสนิทพากันหัวเราะตาม ความยินดีบนใบหน้าล้วนเป็นเรื่องจริง
เผ่าถูเลี่ยถูกนูเอ่อร์ฮา เหลียนอันกดขี่มาโดยตลอด บัดนี้เสบียงกองพะเนินเป็นภูเขา ม้าอ้วนพีแข็งแรง ทั้งยังมีแท่งเงินแวววาว สิ่งเหล่านี้แทบไม่ต่างจากฝนที่ตกลงมาในยามแล้ง
“ท่านหัวหน้า พรุ่งนี้เราจะส่งคนไปเจรจาสงบศึกกับราชวงศ์เซิ่งหยวนหรือไม่?” คนสนิทคนหนึ่งก้าวเข้ามาถาม
รอยยิ้มของนูเอ่อร์ฮา คังไท่พลันเลือนหาย “เจรจาสงบศึกหรือ? จะรีบร้อนไปไย การกระทำของราชวงศ์เซิ่งหยวนเห็นได้ชัดว่าต้องการแยกพวกเราแต่ละเผ่าในแคว้นจินเหมิง เพื่อฉวยผลประโยชน์จากสถานการณ์”