หอจวี้เซียงตั้งอยู่ในย่านคึกคักทางใต้ของเมือง ยามนี้เป็นช่วงมื้ออาหาร ทว่าโรงเตี๊ยมซึ่งปกติมีเสียงผู้คนอื้ออึงกลับเงียบสงัดเป็นพิเศษ มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบจากห้องรับรองชั้นสองเป็นระยะ
หน้าต่างฉลุลายถูกลมพัดกระแทกจนส่งเสียงดังครืน น้ำชาร้อนจัดในถ้วยไหวกระเพื่อมเป็นวงเล็ก ๆ เจ้าบ้านตระกูลเล็กและพ่อค้าผู้มั่งคั่ง 37 คนเบียดเสียดกันอยู่ในห้องรับรอง ซึ่งปกติใช้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ แสงเทียนในห้องสว่างไสว ทว่ากลับขับไล่ความหนาวเหน็บในใจของทุกคนไม่ได้
แผ่นหลังของแต่ละคนชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ผ้าแพรแนบติดผิวจนรู้สึกอึดอัด แต่ไม่มีใครใส่ใจความไม่สบายตรงนั้นอีกแล้ว
“ได้ยินว่าตอนยึดทรัพย์ตระกูลจาง แม้แต่ไข่มุกราตรีหยกที่ซ่อนไว้ในห้องใต้ดินก็ถูกขุดออกมา” ใครคนหนึ่งในมุมห้องลดเสียงลงพูด ยังไม่ทันจบประโยค ผู้เฒ่าที่นั่งข้าง ๆ ก็กระตุกชายแขนเสื้อเขาอย่างแรง
ทุกคนจับจ้องไปยังประตูฉลุลายที่ปิดไม่สนิท ต่างกลัวว่ามือปราบจะบุกเข้ามาจับกุมกะทันหัน เฉินซื่อชางแห่งร้านผ้าแพรตระกูลเฉินจิกเล็บลงบนฝ่ามือ ปีที่แล้วเขาเคยมอบตั๋วเงินให้อาจารย์ที่ปรึกษาของที่ว่าการ พอนึกถึงยามนี้ ตั๋วเงินใบนั้นช่างราวกับสิ่งที่จะเอาชีวิตเขาเสียจริง!
วิธีการของใต้เท้าเซี่ย ผู้ว่าการคนใหม่ ช่างร้ายกาจยิ่งนัก!
เพิ่งเข้ารับตำแหน่งยังไม่ถึงครึ่งปี ตระกูลใหญ่และพ่อค้าผู้ทรงอิทธิพลในเมืองหลินผิงก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น เรื่องเช่นนี้ใช่ว่าคนธรรมดาจะทำได้
แม้กิจการของพวกเขาจะไม่ได้ใหญ่โตเท่าตระกูลจางหรือเจิงหยวนไว่ แต่ต่างก็มีช่องทางข่าวสารเป็นของตนเอง จึงรู้กันดีว่าเบื้องหลังเซี่ยชิงเฟิงมีผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งราชวงศ์เซิ่งหยวนหนุนหลังอยู่