“ได้ขอรับ อาจารย์” เซี่ยชิงเฟิงหันไปหยิบสมุดบันทึกที่เซี่ยเจิ้งกล่าวถึงจากหลังตู้เสื้อผ้า
ชั้นที่สองมีม้วนกระดาษเข้าเล่มเรียบร้อยวางเรียงกันอยู่นับสิบเล่ม เมื่อเปิดออก ด้านในเต็มไปด้วยลายมือแน่นขนัด ทุกตัวอักษรล้วนเผยถึงความรักและห่วงใยที่อาจารย์มีต่อตน เซี่ยชิงเฟิงแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ จึงหันหลังเช็ดหางตา ก่อนหันกลับมาสนทนากับเซี่ยเจิ้งต่อ
สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ เรื่องที่เซี่ยเจิ้งถามมากที่สุดกลับไม่ใช่ความคืบหน้าในการเรียนที่สำนักศึกษาหานยา หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเฉียวหงจวิ้น
ละเอียดถึงขั้นถามว่าโดยปกติเฉียวหงจวิ้นใช้พู่กันขนาดใดเขียนหนังสือ ทำเอาเซี่ยชิงเฟิงทั้งขบขันทั้งจนใจ
เซี่ยเจิ้งกล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มที่ว่า เซี่ยชิงเฟิง เจ้าเด็กหัวอ่อนจะรู้อะไร! ท่านเฉียวเป็นแบบอย่างของบัณฑิตทั่วหล้า บทฎีกาว่าด้วยเกลือและเหล็กของท่าน ไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก ไม่มีผู้ใดไม่เคยได้ยิน!