ภัยน้ำท่วมเพิ่งผ่านพ้น โรคระบาดก็มาเยือนอีกครา
เหล่าขุนนางเสมียนในเวลานั้นต่างคิดว่าสวรรค์คงต้องการให้เมืองหลินผิงล่มสลาย วันนั้นเขาเองก็อยู่ที่ลานฝึกยุทธ์ด้วย ใต้เท้าเซี่ยยืนหยัดราวศิลาผาอยู่ท่ามกลางลมโหมคลื่นซัด
หลังฟังใต้เท้าเซี่ยกล่าวจบ โลหิตในกายเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เมืองหลินผิงต้องกลับมาดีขึ้นได้แน่!
หลังหวังลี่กับพวกอีกสองคนลงทะเบียนเสร็จ กลับมิได้มุ่งไปยังห้องสอบที่จัดสรรให้ตน หากเดินไปหาโจวหงอวิ้น
“พี่หวัง ท่านว่าเรื่องที่พวกเราทิ้งเหล่าโจวไว้บนเขาวันนั้น เขาจะผูกใจเจ็บพวกเราหรือไม่” ชายร่างผอมสูงถามเสียงเบาขณะเดิน แววตาเผยความกระวนกระวายอยู่เล็กน้อย
“เหล่าโจวหาใช่คนใจแคบไม่ อีกอย่าง สถานการณ์ตอนนั้น พวกเราก็จนหนทางจริง ๆ” หวังลี่ขมวดคิ้ว กล่าวเสียงขรึม
ยามนั้นทุกคนต่างกำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด เหล่าโจวแขนขาด เดินเหินไม่สะดวก หากพาไปด้วยย่อมเป็นภาระขัดขวางการเดินทางของพวกเขาแน่