ยามฟ้าสาง แสงอรุณยังพร่าเลือน ผู้คนก็เบียดเสียดกันอยู่หน้าเรือนสอบแล้ว บรรยากาศอบอวลด้วยความตึงเครียด การสอบระดับสำนักนั้นหาใช่การสอบถงเซิงไม่ หากสอบผ่านขึ้นมา ก็จะได้เป็นผู้มีเกียรติยศอย่างแท้จริง
ผู้คนมีมากเหลือเกิน เซี่ยชิงเฟิงมองศีรษะที่ขยับไหวอยู่เบื้องหน้า แล้วอดถอนหายใจออกมาไม่ได้
เดิมทีเขาไม่คิดจะมาดูผลแต่เช้าตรู่ ทว่าพอท่านย่าได้ยินว่าวันนี้ประกาศผล เมื่อวานฟ้ายังไม่ทันสว่างดีก็ “ไล่” เขาออกจากบ้าน ทั้งยังพร่ำบ่นทำนองว่ามาแต่เช้าย่อมดีกว่ามาผิดเวลา ก่อนเร่งให้เขามาดูอันดับที่เมืองหลวงมณฑล
เซี่ยชิงเฟิงเองไม่ร้อนใจนัก หลังสอบเสร็จ เขารู้สึกว่าข้อสอบมีความยากพอเหมาะ โอกาสที่ตนจะมีชื่อบนประกาศนั้นสูงยิ่ง ต่อให้ช้าอย่างไร สุดท้ายก็ได้เห็นผลอยู่ดี
ในเมื่อมาถึงแล้ว ดูให้เสร็จแล้วค่อยกลับไปแต่เนิ่น ๆ ก็ดี
ขั้นตอนการประกาศผลคล้ายกับการสอบระดับจังหวัดและระดับอำเภอ เห็นเพียงเสมียนของเรือนสอบสวมชุดดำเรียบร้อย ค่อย ๆ คลี่ผ้าแพรแดงสดออกอย่างชำนาญ แล้วนำไปแขวนไว้อย่างประณีตข้างประกาศผลทั้งสองด้าน เมื่อแขวนผ้าแพรเสร็จ ผู้คนก็รู้ว่าสามารถเข้าไปตรวจดูรายชื่อบนประกาศได้แล้ว
เดิมทีเซี่ยชิงเฟิงยืนอยู่ท้ายฝูงชน ทว่าคนรอบข้างต่างผลักเบียดกันกรูไปข้างหน้า เขาแทบยืนให้มั่นไม่ได้ จึงได้แต่เคลื่อนไปตามกระแสผู้คนทีละน้อย ไม่นานก็ถูกเบียดไปอยู่แถวหน้า
เซี่ยชิงเฟิงไล่ดูรายชื่อจากต้นไปท้ายตามฝูงชน ยิ่งดูก็ยิ่งใจหาย
ไม่มีชื่อของเขาเลย
ฉันสอบตกหรือเปล่าเนี่ย?