ทางโบราณอวี้จางถูกปกคลุมด้วยสายฝนพรำต่อเนื่อง เสียงกีบม้าย่ำกระแทกแอ่งน้ำดังก้องไปทั่วหุบเขา เวินเยี่ยนบนหลังม้าทอดสายตามองป่าทึบซึ่งทอดตัวสลับซับซ้อนอยู่ทั้งสองฟาก คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย
เมื่อมาถึงปากหุบเขา เขาก็ดึงบังเหียนกะทันหัน ยกมือส่งสัญญาณให้กองทัพหยุด
“เกิดอะไรขึ้น น้องเยี่ยน?” เซียวหยุนซูควบม้าเข้ามาใกล้
เวินเยี่ยนขมวดคิ้วน้อย ๆ นิ้วยาวลูบคลำหยกห้อยเอวโดยไม่รู้ตัว “องค์ชาย วันนี้ฟ้ามืดแล้ว หนทางเบื้องหน้าคดเคี้ยว อีกทั้งฝนยังตก มิสู้ตั้งค่ายพักแรม ณ ที่นี้ พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อดีหรือไม่?”
เซียวหยุนซูมองตามสายตาเขาไป เห็นเพียงทางภูเขาเบื้องหน้าคดเคี้ยวเข้าสู่ป่า ท่ามกลางแสงสนธยาดูมืดลึกเป็นพิเศษ “ก็ดีเหมือนกัน การเดินทางลงใต้ครานี้ก็เพื่อบรรเทาทุกข์ผู้ประสบภัย มิจำเป็นต้องเร่งร้อนในชั่วขณะนี้”