เวินเยี่ยนยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงแหวกอากาศแหลมคมพลันฉีกความเงียบยามราตรี
รูม่านตาของเซียวหยุนซูหดวูบ เขากระชากเวินเยี่ยนกลิ้งถอยหลังทันที หน้าไม้ปลายอาบยาพิษสามดอกเฉียดปอยผมของเวินเยี่ยนไป ปักเข้ากับลำต้นไม้ ขนลูกศรยังคงสั่นไหวเบา ๆ
“มีคนซุ่มโจมตี!” เซียวหยุนซูชักกระบี่คู่กาย ตะโกนเสียงดัง
เวินเยี่ยนเองก็ชักมีดสั้นออกมาจากด้านหลัง ทว่าเห็นเงาดำมากมายร่อนลงจากยอดไม้ไกลออกไป บนผ้าปิดหน้าของคนที่นำมา ปักเครื่องหมายจวนองค์ชายรองไว้อย่างเด่นชัด
“น้องเยี่ยน เป็นคนเก่าของพี่รอง!” เซียวหยุนซูสบถเสียงต่ำ กองกำลังของพี่รองมิใช่ถูกเขากำจัดจนหมดแล้วหรือ เหตุใดยังมีคนรอดมาได้อีก
เวินเยี่ยนเองก็ขุ่นเคืองใจ ช่วงหลายวันมานี้เขาละเลยไปจริง ๆ ทว่ามือยังเคลื่อนไหวไม่หยุด เขาคำรามพลางพุ่งเข้าใส่นักฆ่าที่อยู่ใกล้ที่สุด มีดสั้นปะทะกับดาบโค้ง