หลี่ต้าจวนถูกพูดจนใบหน้าร้อนผ่าว นางเองก็รู้ว่าตอนนั้นทำไม่ถูก แต่วันนี้นางไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง หากมาเพื่อคืนดี
นางเองก็ไม่คิดว่าไอ้สารเลวเซี่ยชิงเฟิงจะโชคดีถึงเพียงนี้ ถึงกับสอบได้เป็นบัณฑิต พอนึกถึงตรงนี้ ความขมขื่นก็พลันเอ่อขึ้นในลำคอ
หากว่า... หากตอนนั้นนางไม่ขัดขวางเซี่ยชิงเฟิงจากการเริ่มเรียนหนังสือ และไม่ได้เลือกจากตระกูลเซี่ยไป ชีวิตในยามนี้จะแตกต่างออกไปหรือไม่?
เมื่อก่อนนางก็เป็นคนเย็บปักถักร้อยฝีมือดี ย่อมมองออกว่าเสื้อผ้าที่นางจางสวมอยู่ในยามนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าของนาง รองเท้าที่หญิงชราสวมเป็นแบบที่กำลังนิยมที่สุดในเมือง ลวดลายดอกผีเสื้อและลายมงคลหรูอี้บนหน้าเท้าประณีตซับซ้อน แค่ลวดลายก็มีราคาสี่สิบถึงห้าสิบอีแปะแล้ว
ตอนนางยังอยู่ในตระกูลเซี่ย นางจางเคยมีวาสนาได้สวมรองเท้าดีเช่นนี้เสียที่ไหน?
หากถามว่าเสียใจหรือไม่ แน่นอนว่าหลี่ต้าจวนย่อมเสียใจ นางขยับชายเสื้อเล็กน้อย พลางมองแววตาไร้เดียงสาของบุตรชายที่อยู่ข้างเท้า แล้วจู่ ๆ ก็ไม่เสียใจอีกต่อไป
หากยังอยู่ในตระกูลเซี่ย จะมีบุตรชายได้อย่างไร?
เด็กหญิงจะมีค่าเท่าบุตรชายได้อย่างไร?!
แม้หลังแต่งเข้าบ้านเถ้าแก่ร้านฝูหม่านเทียน นางจะต้องทนทุกข์ไม่น้อย แต่อย่างน้อยบุตรชายก็เป็นของนางเอง พอนึกถึงเรื่องนี้ แววตาของหลี่ต้าจวนก็ยิ่งแน่วแน่ เพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ของบุตรชาย นางจำต้องลดทิฐิไปขอร้องหญิงชรากับไอ้สารเลวนั่น
หลี่ต้าจวนลอบคิด เซี่ยชิงเฟิงเริ่มเรียนหนังสือตั้งแต่อายุสามขวบ บัดนี้ยังสอบได้เป็นบัณฑิต เบื้องหลังย่อมมีเคล็ดลับบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ซ่อนอยู่