ตอนที่การเคลื่อนไหวเพิ่งเริ่มต้น คนหนุ่มสาวที่กระตือรือร้นจำนวนมากสมัครใจไปชนบท แบกอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ที่จะทำประโยชน์เพื่อสังคม บรรดาผู้ปกครองก็ภูมิใจในตัวลูกหลาน
ผลปรากฏว่าไม่นาน จดหมายถูกส่งกลับบ้านทีละฉบับ ร่ำไห้บอกว่าชนบทลำบากแค่ไหน ทำไร่หนักเพียงใด กว่าจะได้กลับบ้านช่วงตรุษปีหนึ่งครั้ง มองลูกที่ทั้งคล้ำทั้งผอม ผู้ปกครองถึงได้รู้ว่าพวกหนุ่มสาวที่ไปชนบทใช้ชีวิตเช่นไร ตลอดปีใหม่เต็มไปด้วยเสียงสะอื้น
บ้านใดที่มีหนุ่มสาว ก็หาทางดึงลูกกลับเข้าเมือง บ้านที่ไม่มีก็หาทางหางานให้ลูก เพื่อไม่ให้ถูกส่งไปชนบท
โดยเฉพาะตั้งแต่ต้นปีนี้ หน่วยงานส่งเสริมมีโควตาเพิ่มขึ้น เดิมทีบ้านหนึ่งส่งลูกได้แค่คนเดียว ตอนนี้กลายเป็นว่าถ้าไม่มีงานก็ต้องไปชนบททั้งหมด
ราคางานก็สูงขึ้นเรื่อยๆ จากเดิมห้าร้อยหกร้อย พุ่งเป็นแปดร้อยทันที
ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเงินแต่ซื้อไม่ได้
อวี๋หว่านถามจบ โจวลี่ลี่ก็ตื่นเต้นคว้ามือเธอไว้ "เตรียมพร้อมแล้วล่ะ! เธอรอเดี๋ยวนะ ฉันไปเรียกคุณน้าเล็กมาให้!"
เธอวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็หอบแฮ่กลากหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเข้ามา หญิงนั้นชื่อหยางหง เป็นพี่สาวคนเดียวกับที่ตักข้าวให้อวี๋หว่านนั่นแหละ
หยางหงซ่อนดีใจไว้ที่หางตา แต่ก็ไม่กล้าเปิดเผยเกินไป หลายคนในหอพักพูดกันเสียงเบามาก
เพราะอย่างไรเสียก็ไม่อนุญาตให้ซื้อขายงานกันซึ่งๆ หน้า หยางหงจับมืออวี๋หว่านพูดขอบคุณมากมาย พูดไปพลางก็เช็ดน้ำตาไปพลาง