จดหมายของเสิ่นเสี่ยวเวยช่างน่าสนใจเสียจริง
เธอเขียนมาอย่างภาคภูมิใจว่าพ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นตอนนี้รักเธอแค่ไหน ตระกูลเหลียงก็ดีกับเธอมาก แล้วก็ถามถึงอวี๋หว่านว่าที่ชนบทเป็นอย่างไรบ้าง เยาะเย้ยว่าอวี๋หว่านต้องลงไร่ไถนา จะได้แต่งงานกับชาวนา ต่อจากนี้ไปก็จะต่ำต้อยกว่าเธอไปตลอด
อวี๋หว่านสกัดข้อมูลสำคัญออกมาจากขยะร้อยละเก้าสิบได้หนึ่งอย่าง
เกาต้าหย่งจะถูกส่งไปยังโรงงานแรงงานภาคตะวันตกเฉียงเหนือในเร็วๆ นี้
ดวงตาของอวี๋หว่านเป็นประกายแวววับ เธอยังไม่ได้ล้างแค้นให้ชุนเซิงที่เสี่ยวเวยทารุณเลย ครึ่งเดือนที่อยู่ชนบทนี้ เธอมองเด็กน้อยชุนเซิงเป็นคนในครอบครัวไปแล้ว
ทุกครั้งที่เห็นเขาตัวน้อยๆ ซุกตัวหลบซ่อน ไม่กล้าพูด ไม่กล้าสบตาใคร ท่าทางระมัดระวังตัวเช่นนั้น ทำให้หัวใจของอวี๋หว่านเหมือนมีอะไรมาอุดตัน รู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน
มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีความรู้สึก เด็กน้อยคนนี้ไม่กลัวใครนอกจากอวี๋หว่าน มักจะวิ่งวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ
ตอนที่อวี๋หว่านไปทำงาน เขายังถือผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กกับกระติกน้ำ คอยเช็ดเหงื่อและป้อนน้ำให้เธอเป็นระยะๆ
เป็นเด็กน้อยที่อบอุ่นหัวใจจริงๆ
หัวใจของคุณแม่อวี๋หว่านอ่อนยวบเป็นก้อน
เธอจะค่อยๆ อบรมสั่งสอนชุนเซิง ให้เขาเปิดใจร่าเริงขึ้น แต่ก่อนอื่น ต้องไปคิดบัญชีกับเสิ่นเสี่ยวเวยก่อน
อวี๋หว่านเขียนจดหมายถึงตระกูลเสิ่น เนื้อความไม่ได้บอกว่าจะกลับหรือไม่ แต่เขียนว่าเสี่ยวเวยเอาเงินบำนาญของพ่อเธอไป และเขียนว่าน้องชายแท้ๆ ของเธอป่วยหนัก ตระกูลเฉินยืมเงินมาเป็นจำนวนมาก เงินของเธอทั้งหมดก็ใช้รักษาน้องชายหมดแล้ว หวังว่าพ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นจะช่วยถามเสี่ยวเวยว่าคืนเงินบำนาญได้หรือไม่ เพราะเธอจำเป็นต้องใช้เงินนี้นี้จริงๆ