หวังต้าหนี่ด่าแบบไม่ลืมหูลืมตา หยาบคายสารพัด จะให้พระเอกสาวไม่โกรธได้อย่างไร
หวังต้าหนี่พูดไปคำหนึ่ง หลัวเสวี่ยก็หน้ายิ่งคล้ำลงไปอีก ใบหน้าที่เย็นชาอยู่แล้วยิ่งมืดครึ้มขึ้นทวีคูณ จู่ ๆ ก็หยิบมีดผลไม้ออกจากกระเป๋าที่พกติดตัว ปาใส่หวังต้าหนี่ตรง ๆ
เร็วเกินไป หวังต้าหนี่ยังไม่ทันตั้งตัว ผมข้างคอก็ถูกเฉือนร่วงไปสองสามเส้น
หวังต้าหนี่: !!!
คนอื่น ๆ บนรถ: !!!
หวังต้าหนี่ลูบคอที่ผมร่วง รู้ตัวว่าเพิ่งรอดจากประตูผีมาได้ เซถลาไปนั่งกองกับพื้น แล้วกรีดร้องเสียงหลง: "อ๊ายยย ฆ่าคนแล้ว ปัญญาชนหนุ่มสาวฆ่าคนแล้ว!"
ฉีเฟิงหย่วนเป็นทหาร ตอนที่หลัวเสวี่ยชักมีดออกมากะทันหันก็คิดจะรวบตัวเธอแล้ว แต่เขาช้าไปก้าวหนึ่ง
ชายหนุ่มตวาดเสียงเข้ม: "สหายหลัว เธอก่อเหตุทำร้ายคน ถ้ายังลงมืออีก ฉันจะส่งเธอไปหาตำรวจ!"
หลี่ตงซวี่ก็ตกใจกับการกระทำของหลัวเสวี่ยเหมือนกัน แต่พอเห็นฉีเฟิงหย่วนรวบมือหลัวเสวี่ยไว้ข้างหลัง ความคิดอยากช่วยหลัวเสวี่ยก็ชนะใจเขา ก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง ยืนบังอยู่ด้านหน้าหลัวเสวี่ย
"สหายฉี ใจเย็นก่อน มีดนั้นไม่ได้โดนป้าคนนั้นจริง ๆ นี่นา"
ฉีเฟิงหย่วนพูดเสียงจริงจัง: "แต่เธอชักมีดออกมา นั่นแปลว่ามีเจตนาทำร้ายคน ถ้าเธอชักมีดออกมาอีกเล่ม คนทั้งรถก็มีอันตรายหมด สหายหลัว ทำไมเธอต้องพกอาวุธมีดติดตัวด้วย?"
ประโยคแรกพูดตอบหลี่ตงซวี่ ประโยคหลังถามหลัวเสวี่ย เสียงชายหนุ่มจริงจัง แฝงความเย็นชาแบบสอบสวน
หลัวเสวี่ยหัวเราะเย็น: "ฉันหน้าตาสวยขนาดนี้ ออกนอกบ้านก็ต้องพกอาวุธป้องกันตัวไว้บ้าง"