อวี๋หว่านแสดงได้สมบทบาทจนน่าทึ่ง
ผู้หญิงคนนั้นถูกเธอถามจนหมดอารมณ์ ไม่ได้สงสัยแม้แต่น้อยว่าเธอจงใจดึงความสนใจ
แค่คำตอบของพี่สาวคนนั้นก็ยังติดขัด เธอยังไม่เคยมีลูก จะรู้ได้อย่างไรว่าใช้ขวดนมยังไง
ขวดนมนี้ตอนที่อุ้มเด็กหนีมายังเป็นแค่ของที่หยิบติดมือมาเฉยๆ
พนักงานรถไฟเดินมาแล้วก็ไม่ทำตัวให้ผิดสังเกต แสร้งทำเป็นตรวจตั๋วตามปกติก่อน แล้วค่อย ๆ เข้าใกล้
จนใกล้จะตรวจถึงสองนักค้ามนุษย์ คนรอบข้างเริ่มหยิบตั๋วออกมาเตรียมไว้ ทั้งคู่ถึงได้รู้สึกผิดสังเกต อากาศร้อนขนาดนี้ ยังเหงื่อแตกพลั่กที่หน้าผาก
พนักงานรถไฟคนอื่นยังคงตรวจตั๋วตามปกติ พนักงานคนหนึ่งถามสามีภรรยาคู่นี้
“คุณสองคนเป็นสามีภรรยากันเหรอ เอาใบตั๋วให้ฉันดูหน่อย”
“อื้ม ใช่”
ผู้หญิงพยักหน้า ยื่นตั๋วออกมาใบหนึ่ง พนักงานดูแล้วพยักหน้า แล้วหันไปถามผู้ชายข้าง ๆ “ของคุณล่ะ”
ผู้ชายคนนั้นขึ้นรถมาไม่ได้ซื้อตั๋วเลย เขาเป็นผู้ต้องหาที่มีหมายจับ ถ้าซื้อตั๋วไม่ก็ถูกจับได้ทันที ก่อนหน้านี้ตอนตรวจตั๋วเขาจะหนีไปซ่อนในห้องน้ำตลอด
ไม่คิดว่าเที่ยวนี้จะมาสะดุดกับสาวน้อยคนหนึ่งจนพลาดจังหวะที่จะหนีไปซ่อนในห้องน้ำ
เขากลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ลูบกระเป๋าเสื้อแล้วพูดอย่างตื่นตระหนก “เอ๊ะ ตั๋วของฉันหายไปแล้ว”
พนักงานรถไฟไม่แสดงท่าทีอะไร เดินเข้าไปใกล้อีกนิด พูดเสียงเข้ม “หายก็ไปทำใหม่สิ พกทะเบียนบ้านมาด้วยไหม แล้วก็เอาใบรับรองการสมรสให้ฉันดูหน่อย”