เมื่อมาถึงคอมมูน หัวหน้ากองการผลิตเรียกทุกคนลงจากรถ จางหงอิงปลุกอวี๋หว่าน อวี๋หว่านก็ปลุกหลี่ถิงถิง
จางหงอิงบอกว่าเธอจะเอาผักป่าไปให้ญาติ สะพายกระเป๋าเป้ใหญ่ของเธอเดินจากไปก่อน
หลี่ถิงถิงไม่รู้ว่าเธอพลาดเรื่องใหญ่ไป เขย่าตัวลงจากรถ หาวหนึ่งครั้งก่อนพูดว่า "อ๋า ขอบคุณเสี่ยวหว่าน เธอจะไปไหนก่อนล่ะ?"
อวี๋หว่าน: "ฉันจะไปไปรษณีย์ส่งจดหมาย"
หลี่ถิงถิงก็พกจดหมายมาด้วย เธอพูดว่า "งั้นเราไปด้วยกันเถอะ ฉันอยากโทรหาพ่อแม่ด้วย เอ๊ะ ฉันไม่เคยห่างบ้านนานขนาดนี้มาก่อน คิดถึงพวกเขามากเลย"
"แล้วเราก็ไปเดินเล่นร้านสหกรณ์ด้วยกัน แต่เที่ยงฉันต้องไปกินข้าวที่บ้านลุงน้องแม่ หนูเสี่ยวหว่านจะไปด้วยกันไหม?"
หลี่ถิงถิงเป็นคนเปิดเผย มีความกระตือรือร้นกับทุกคนและทุกเรื่อง เธอสามารถชวนอวี๋หว่านไปกินข้าวบ้านลุงน้องแม่ที่ไม่รู้จักได้อย่างเป็นธรรมชาติ
แต่อวี๋หว่านเป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบกินข้าวกับคนที่ไม่สนิท โดยเฉพาะผู้ใหญ่ที่แปลกหน้าคอยเร่งให้กินเยอะ ๆ กินเร็ว ๆ เธอจะเขินจนไม่กล้าคีบอาหาร
"ไม่ล่ะ ไม่ล่ะ เธอไปเถอะ ฉันอยากไปกินที่ภัตตาคารของรัฐ ไม่รู้ว่ารสชาติอาหารที่นี่เป็นยังไง ได้ยินว่าหม้อดินตุ๋นห่านและหมูทอดซอสเปรี้ยวหวานของมณฑลเฮยเจียงนี่โด่งดังมาก"
พอชื่อเมนูออกมา ยังไม่ได้กินก็ทำเอาหลี่ถิงถิงน้ำลายไหล "ที่เธอพูดทำเอาฉันหิวเลย เสียดายจัง วันนี้ไปกินที่ภัตตาคารของรัฐกับเธอไม่ได้ เธอต้องกินให้เยอะ ๆ แล้วกลับมาบอกฉันว่าอร่อยยังไง คราวหน้าเรากินด้วยกัน!"