ยาถูกดื่มลงไปแล้ว
แต่ก็ยังต้องระวังไม่ให้คนอื่นมาทำลายแผนของเธอ
โดยเฉพาะพ่อเสิ่น พี่ใหญ่เสิ่น และเหลียงอี้อัน เมื่อมีพวกเขาอยู่ เกาต้าหย่งก็ไม่อาจกอดอวี๋หว่านนอนอย่างโจ่งแจ้งได้
ดังนั้นเสิ่นเสี่ยวเวยจึงคอยรินเหล้าให้ทุกคนไม่หยุด แม้แต่แม่เสิ่นก็ดื่มไปสองแก้ว
ดื่มไปดื่มมา คนทั้งบ้านก็เมากันหมด
พี่ใหญ่เสิ่นฟุบหลับคาโต๊ะไปตั้งนานแล้ว ส่วนพ่อเสิ่นร้องพลางว่า “ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ยังต้องไปส่งเสี่ยวเหลียงกลับบ้านอีก ดื่มต่อไม่ได้แล้ว”
เพิ่งลุกขึ้นเดินไปได้สองก้าว ร่างก็อ่อนยวบล้มลงกับพื้น
แม่เสิ่นอยากเข้าไปประคอง แต่ตัวเองก็เมาเหมือนกัน จึงพูดเสียงอ้อแอ้ว่า “เสี่ยวเหลียงดื่มเหล้ามา ขี่จักรยานไม่ได้หรอก ถ้าล้มขึ้นมาจะลำบากนะ ไปนอนพักในห้องของเสี่ยวหว่านก่อน พอสร่างเมาแล้วค่อยกลับ”
ตอนนี้ฤทธิ์ยาเริ่มออกแล้ว เสิ่นเสี่ยวเวยรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ร่างกายก็ล่องลอย พอได้ยินแม่เสิ่นพูด ความอิจฉาก็พลุ่งขึ้นมา เธอจึงพูดอย่างไม่พอใจว่า
“แม่ นั่นห้องหนูนะ!”
แม่เสิ่นเองก็สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ตอบช้า ๆ ว่า “อ้อ... ใช่ ห้องของลูก พาไปห้องของลูกสิ”
คำพูดเดียวกัน พอเปลี่ยนประธาน ความหมายก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว อย่างน้อยในสายตาของเสิ่นเสี่ยวเวย คำพูดนี้เต็มไปด้วยความกำกวม
หัวใจของเธอพลันร้อนรุ่มขึ้นมา
ให้เหลียงอี้อันไปนอนในห้องของเธอ บนเตียงของเธออย่างนั้นหรือ?
เธอต้องเป็นคนไปประคองเขาเอง จะปล่อยให้อวี๋หว่านไปประคองไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงยิ้มแย้มแล้วพาเหลียงอี้อันเข้าห้องไป