อวี๋หว่านซื้อแสตมป์และส่งจดหมายเรียบร้อยแล้ว โทรศัพท์ของหลี่ถิงถิงที่อยู่ข้างๆ เพิ่งจะติดต่อกับครอบครัวเธอได้ ในยุคนี้โทรศัพท์ยังไม่สามารถเชื่อมสายตรงได้ ต้องมีพนักงานรับสายคอยช่วยต่อสาย แจ้งอีกฝ่ายก่อน แล้วค่อยเชื่อมสายให้
หลี่ถิงถิงโทรไปที่โรงงานเหล็กกล้า พอได้ยินเสียงพ่อของเธอที่ปลายสาย ก็ร้องไห้โฮออกมาทันที
สาวน้อยที่ปกติชอบหัวเราะร่าเริง พอร้องไห้ออกมาแบบนี้ก็ไม่ใส่ใจภาพลักษณ์อะไรทั้งนั้น น้ำตาและน้ำมูกไหลพราก เจิมเปื้อนอยู่บนใบหน้าที่คล้ำแดด จนอวี๋หว่านต้องหลับตาหนี
อวี๋หว่านไม่ได้อยากแอบฟังเพื่อนโทรศัพท์หรอก แต่ทว่าเสียงร้องไห้ของหลี่ถิงถิงดังมากจริงๆ และร้องไห้ไม่ทันไรก็เริ่มเถียงกับพ่อของเธอ
คร่าวๆ คือ พ่อเธอด่าเธอตอนนี้ร้องไห้ว่าทำงานในชนบทยากลำบากจะมีประโยชน์อะไร ตอนแรกไปไหนมา
หางานในโรงงานให้ก็ไม่เอา จะหาคู่ให้ก็ไม่เอา ดันแอบไปชนบท ตอนนี้รู้จักร้องไห้ ก็สายไปแล้ว!
โอ้โห ไม่เห็นเลยนะ หลี่ถิงถิงเป็นสาวน้อยหัวขบถซะด้วย!
หลี่ถิงถิงเช็ดน้ำตา แต่คำพูดยังเต็มไปด้วยความโกรธ: "ก็ไม่ใช่คุณบังคับให้ฉันแต่งงานกับลูกศิษย์คุณเองนี่นา ฉันบอกแล้วไงว่าแค่คิดว่าเขาเป็นพี่ชาย พวกคุณก็ไม่ยอมฟัง จะให้ฉันแต่งงานกับเขา ทำไมไม่ยอมฟังเสียงฉันบ้างล่ะ"
"แล้วยังพูดอีกว่าถ้าฉันแต่งงานกับเขา คุณจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาเป็นหัวหน้าแผนก แถมยังแบ่งบ้านให้เขาอีก ทำไมไม่ให้ฉันล่ะ"
"ระหว่างฉันเป็นลูกสาวคุณ หรือเขาเป็นลูกชายคุณกันแน่"