เฒ่าหลิวรู้ตัวว่าตนเองผิด จึงเอามือกุมหัวร้อง "โอย หัวข้าเจ็บ ข้าให้ลูกชายคนโตดูให้หน่อยสิ โอย โอย..."
ได้ยินคำพูดของภรรยา หลิวจิ้นกั๋วก็งง "ภรรยา หมายความว่าไงที่ว่าเอาคะแนนแรงงานของข้าไปใช้หนี้?"
"โอย—!"
เฒ่าหลิวร้องดังขึ้นอีก พยายามให้ลูกชายคนโตเลิกถาม แล้วรีบมาดูบาดแผลที่หัวของเขา
แต่ภรรยาของลูกชายคนโตที่เก็บความโกรธไว้หลายปีในที่สุดก็ปลดปล่อยออกมาได้ ไม่สนใจว่า father-in-law จะร้องดังแค่ไหน ปล่อยให้เขาร้องโวยวายอยู่ข้างหลัง แล้วเธอก็เล่าให้สามีฟังทีละคำว่าวันนี้พ่อไปขู่เอาเงินจางหงอิง แล้วสุดท้ายกลับขาดทุนย่อยยับ
หลิวจิ้นกั๋วถามอย่างไม่อยากเชื่อ "คะแนนแรงงานครึ่งปีของข้า หมดไปแบบนี้เลยเหรอ?"
ในบ้านนี้ พ่อกับแม่ไม่ทำงานอะไรเลย ภรรยาก็ต้องซักผ้าทำอาหาร ดูแลเสี่ยวเป่า ครอบครัวทั้งหมดต้องพึ่งคะแนนแรงงานของเขาเพื่อแลกข้าวกิน คะแนนแรงงานทั้งปีที่หามาได้ก็ยังต้องประหยัดกินประหยัดใช้
ตอนนี้พ่อทำให้คะแนนแรงงานครึ่งปีหายไป หลิวจิ้นกั๋วรู้สึกพังทลาย "พ่อ ข้าไม่หวังให้พ่อทำงานหนัก ขอแค่พ่ออย่าก่อเรื่องได้ไหม!"
เฒ่าหลิวกุมหัวทำเป็นไม่ได้ยิน
แม่ของเขาพูดอย่างไม่พอใจ "พ่อถูกตีขนาดนี้แล้วยังจะตะคอกพ่ออีก ปีหน้าที่ให้เมียแกไปทำงานในไร่ก็สิ้นเรื่อง เมียแกน่ะอยู่บ้านวันๆ ไม่ยอมทำงาน หาแรงงานไม่ได้สักคะแนน ยังสู้จางหงอิงไม่ได้เลย เธอคนนั้นวันนึงได้ตั้งสิบคะแนน"