หัวหน้ากองการผลิตมาเร็วมาก ชาวบ้านมีเรื่องอะไรไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ก็มักจะมาหาเขา
พอเสียงเรียกหน้าประตูดังขึ้น หัวหน้ากองการผลิตก็วางงานในมือทันที แล้วรีบวิ่งตามคนไปอย่างลนลาน
ชำนาญจนกลายเป็นความจำของกล้ามเนื้อไปแล้ว
ชาวบ้านต่างหลีกทางให้หัวหน้ากองการผลิตโดยอัตโนมัติ ฉีหมานชางเบียดตัวเข้าไป ก็เห็นจางหงอิงกดตัวเฒ่าหลิวไว้กับพื้น
เฒ่าหลิวพอเห็นหัวหน้ากองการผลิต ราวกับเห็นแม่แท้ๆ ของตัวเอง ร้องไห้โฮออกมาว่า "หัวหน้ากองการผลิต ช่วยข้าด้วยเถอะ ข้าเกือบถูกผู้หญิงบ้านี่ทุบตายอยู่แล้ว!"
หัวของเฒ่าหลิวบวมจนเป็นลูกโมก พูดจาอ้อแอ้ไม่ชัด เขาคิดว่าตัวเองตะโกนได้ชัดเจน แต่สิ่งที่หัวหน้ากองการผลิตได้ยินกลับเป็น—
"หัวหน้ากองการผลิต...ให้ตายเถอะ!"
ประกอบกับสีหน้าโกรธเกรี้ยวและบิดเบี้ยวของเขา ฉีหมานชางคิดว่าเขาโกรธที่ตนมาช้า กำลังด่าเขา จึงพูดอย่างไม่พอใจว่า "หลิวต้าไห่ ปากของแกหัดพูดจาให้สะอาดๆ หน่อย!"
ข้าสิ้นหวังจริงๆ แค่ด่าไปว่าผู้หญิงบ้านี่สามคำเอง เฒ่าหลิวไม่ยอมจำนน สบถด่าใหญ่โต:
"ฉีหมานชางแกมันลูกหมา ตอนเลือกตั้งหัวหน้ากองการผลิตครั้งนั้น ข้ายังโหวตให้แกเลย แกกลับทำกับข้าแบบนี้ ปล่อยให้ข้าถูกคนนอกมารังแก แกไม่เหมาะที่จะเป็นหัวหน้ากองการผลิต ข้าจะไปคอมมูนร้องเรียนแก!"
คราวนี้ชัดเจนทุกคำ
แล้ว 'ปัง' เสียงหนึ่ง จางหงอิงก็ชกเขาเข้าอีกหมัด "ห้ามแกด่าหัวหน้ากองการผลิต ถ้าแกด่าอีก ข้าจะทุบให้ตาย!"
ตอนนั้นจางหงอิงถูกแจ้งความว่าเป็นฆาตกร ถูกตำรวจควบคุมตัวไป หัวหน้ากองการผลิตวิ่งวุ่นอยู่ข้างหลังตำรวจเพื่อหาหลักฐาน หลังจากจางหงอิงได้รับการปล่อยตัว หัวหน้ากองการผลิตยังปลอบใจเธอ ให้เธอไม่ต้องสนใจข่าวลือในหมู่บ้าน