เจียงเยี่ยนไป๋ พระเอกยันเดเระคลั่งรักที่นางเอกหลัวเสวี่ยหนีมาสองชาติก็หนีไม่พ้น
ในชาติแรก ตอนที่นางเอกถูกส่งไปใช้แรงงานที่ต้าซีเป่ย ก็ถูกเจียงเยี่ยนไป๋ที่เสียสติเข้าแล้วตื้อไม่เลิก
ที่บอกว่าเสียสติไม่ใช่คำอุปมา แต่เป็นตอนนั้นเจียงเยี่ยนไป๋ป่วยทางจิตจริง ๆ สติไม่สมประกอบ เพราะหลัวเสวี่ยช่วยชีวิตเขาที่สลบอยู่กลางหิมะไว้ เขาจึงยึดเธอเป็นที่พึ่งพิงทางใจ ปกป้องนางเอกแบบแทรกซึมอยู่ทุกหนทุกแห่ง
แต่การปกป้องของคนเสียสติ สำหรับหลัวเสวี่ยแล้ว ก็คือโรคจิตที่หมายปองเธอ เธอทั้งกลัวและรังเกียจเจียงเยี่ยนไป๋ ชาติก่อนจนตายก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือมารของเจียงเยี่ยนไป๋
หลังจากเกิดใหม่ นางเอกคิดว่าไปอยู่ชนบทที่ตงเป่ย ก็จะห่างไกลจากเจ้าบ้าบิ่นโรคจิตนั่นได้
แต่ไม่นานนัก ในหมู่เหล่าจื้อชิงที่ไปชนบท เธอก็ได้เจอเจียงเยี่ยนไป๋ ถึงแม้ชาตินี้เจียงเยี่ยนไป๋จะยังไม่เสียสติ เป็นคนปกติ แต่ไม่นานเขาก็กลับมาจ้องเล่นงานนางเอกเหมือนผีผู้ชายอีกครั้ง หลังจากพันพัวกันไปครึ่งเรื่อง
เจียงเยี่ยนไป๋ใช้ชีวิตตัวเองช่วยนางเอกไว้ ตายไปก็ได้รับเกียรติย้อนหลังให้เป็นแสงจันทร์ในดวงใจของนางเอก
ทันทีที่นักเขียนเขียนถึงพวกโรคจิต ก็ใส่เต็มที่แบบลืมแม้แต่ความรัก โยนพระเอกตัวจริงฉีเฟิงหย่วนทิ้งไปเลย ใต้คอมเมนต์เลยเกิดศึกน้ำลายนับครั้งไม่ถ้วน เสียงเรียกร้องที่ดังที่สุดคือให้เพิ่มบทให้พระเอก
แล้วนักเขียนก็โบกมือใหญ่บอกว่า เจียงเยี่ยนไป๋คือพระเอกหมายเลข 2 เรื่องนี้เป็นแนวเอ็นพี
พอผู้อ่านใกล้จะยอมรับหมายเลข 2 แล้ว นักเขียนก็เขียนให้เขาตายอีก
บอกได้เลยว่านักเขียนคนนี้ช่างใจสัตว์แท้ เขียนพล็อตแบบนี้มาเพื่อเล่นกับจิตใจคนอ่านชัด ๆ