อวี๋หว่าน: เพราะนายหล่อนี่นา (ล้อเล่นน่า)
เธอพูดจริงจังว่า: "เพราะพี่หน้าดุค่ะ คนอื่นเลยไม่กล้าต่อรอง คนเรามักรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ถ้าพี่ยอมง่าย ก็จะถูกมองว่าข่มเหงง่าย"
อย่างนั้นเหรอ?
จางหงอิงอึ้งไป เธอนึกถึงตอนถูกใส่ร้ายเป็นฆาตกร ถูกบีบให้ใช้เงินให้ตระกูลหลิว ตอนนั้นเธอคิดแค่อยากให้เรื่องจบ ๆ ไป จะได้พ้นจากคำนินทา เธอเอาแต่อดทน แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย
ต่อให้ชดใช้เงินไปแล้ว เสียงนินทาก็ยังอยู่
นี่เป็นครั้งแรกที่จางหงอิงเริ่มหันกลับมาคิด ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นอีก หากเธอแข็งกร้าวขึ้น ผลลัพธ์จะดีกว่านี้ไหม?
"เสี่ยวหว่าน ขอบใจนะ ข้ารู้แล้วว่าต้องทำยังไง"
ในดวงตาของจางหงอิงลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง
อวี๋หว่าน: ?
"ยินดีจ้า?"
ทำไมถึงรู้สึกว่า พี่หงอิงของเธอเหมือนจะไปออกรบเลยนะ
จางหงอิงขายดีมาก ผ่านไปชั่วโมงกว่า ของก็เกือบหมด เหลือแค่ไก่ตัวสุดท้าย มีชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาถามราคา
ตอนที่อวี๋หว่านเห็นหน้าของชายคนหนึ่ง เธอถึงกับตะลึงไปนิดหนึ่ง ถ้าบอกว่าพี่หงอิงเป็นชายชาตรีกำยำล่ำสัน ผู้ชายคนนี้ก็คือหนุ่มสูงเพรียวเย็นชา
ไหล่กว้างเอวสอบ สูงโปร่งสง่างาม แค่ก้มตรวจดูไก่ ท่วงท่าของนิ้วเรียวงามก็ทำให้ดูเหมือนกำลังเลือกสนมเลย
แต่ว่าไก่ก็มีตัวเดียว ไม่รู้ว่าจะเลือกอะไรนักหนา