ได้ยินเสียงถกเถียงของกลุ่มนักศึกษารอบ ๆ
หลี่มั่วเสวียนก็พอจะเข้าใจแล้วว่าอานเปิ่นเยว่เป็นคนนิสัยยังไง
ก็แค่พวกคุณชายเสเพลที่ชอบอาศัยเส้นสายของตระกูลมาข่มเหงคนอื่นนั่นแหละ
แม้แต่หลี่มั่วหลิงก็รังเกียจคนประเภทนี้ที่สุด มองอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยาม
ยังไม่ทันขึ้นหอก็ถูกพวกนี้ตามตื้อเสียแล้ว
นึกว่าเธอเป็นเด็กโง่เขลาหรือไง?
อานเปิ่นเยว่จ้องหลี่มั่วเสวียนด้วยสีหน้าเย็นเยียบ
พลางเอ่ยอย่างอวดดีว่า:
"ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร ที่ฉันสนใจน้องสาวแก ถือเป็นบุญของตระกูลแกแล้ว ถ้ายอมตามฉันดี ๆ ยังพอมีเงินติดกระเป๋า เสื้อผ้าอาหารการกินก็ไม่ขาดแน่"
"ถ้าปฏิเสธฉัน ด้วยชื่อเสียงของฉันในมหาวิทยาลัยอู่ฮั่น ฉันทำให้นางเรียนไม่จบได้ตลอดเวลา เข้าใจไหม?"
อานเปิ่นเยว่เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส จ้องหลี่มั่วเสวียนทางรูจมูก พลางขู่เข็ญอย่างโอหัง
หลี่มั่วเสวียนหัวเราะเยาะออกมา
"แค่นายเนี่ยนะ?"
"ในเมื่อคนที่บ้านไม่สั่งสอน ก็ให้ฉันสอนแล้วกัน!"
เพี้ยะ...
หลี่มั่วเสวียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ตบลงบนใบหน้าของอานเปิ่นเยว่อย่างแรง
เขาพาน้องสาวมาเรียนหนังสือ ไม่ได้ส่งมาเป็นของเล่นให้พวกคุณชายเหล่านี้
บังอาจใช้เรื่องการเรียนมาข่มขู่เขาด้วย?
ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่คือโรงเรียนเก่าของหลี่มั่วเสวียน และไว้หน้าผู้อำนวยการ วันนี้อานเปิ่นเยว่คงได้ตายไปแล้ว
อานเปิ่นเยว่ล้มลงกับพื้นทันที ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวแดงบวมปูดจนเห็นได้ชัด แม้แต่มุมปากก็มีคราบเลือดไหลซึม
กลุ่มนักศึกษารอบ ๆ ตกใจอย่างยิ่ง
"เฮ้ย... บ้านั่นบ้าไปแล้วเหรอ? กล้าลงไม้ลงมือกับอานเปิ่นเยว่ได้ยังไง?"