เดินออกจากโรงอาหารมา
หลี่มั่วเสวียนทอดสายตามองท้องฟ้าไร้เมฆเหนือมหาวิทยาลัยอู่ซื่อ
ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
คำพูดของป้าโรงอาหารดั่งลำแสงสว่างส่องเข้ามาในใจของหลี่มั่วเสวียน
ใช่!
บางที โลกใบนี้ยังมีข้อยกเว้นอยู่บ้าง
กู้หย่าฉิงคือรักแท้ชั่วชีวิตของเขา
เขาไม่มีวันยอมให้เธอหลุดมือไป
ต่อให้ล้มเหลว ตัวเองก็ไม่ต้องเสียใจทีหลัง
หนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรก็เช่นกัน ปล่อยไปตามวิถี ทำตามแรงใจ!
เพียงไขว่คว้าความเป็นธรรมชาติ วิถีแท้นั้นไร้เงารูป!
หลี่มั่วเสวียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาเบอร์ของกู้หย่าฉิง
ยังเป็นเบอร์เดิมที่คุ้นเคย
น่าแปลกที่ต่อติด
กู้หย่าฉิงไม่ได้เปลี่ยนเบอร์เหรอ?
ก่อนหน้านี้หลี่มั่วเสวียนไม่กล้าต่อ
แต่บางทีเบอร์นี้อาจเป็นของคนอื่นก็ได้
ต่อหลายครั้ง ไม่มีคนรับ
แต่มันถูกตัดสาย
หลี่มั่วเสวียนกดต่อทันที
หลังต่อติดกันหลายสิบครั้ง
ในที่สุดก็มีเสียงแจ้งว่าเครื่องปิด
เป็นเธอ!
หลี่มั่วเสวียนทั้งตกใจและรู้สึกละอายใจ
“เธอไม่เปลี่ยนไปเลย ไม่เปลี่ยนเบอร์ เธอยังเป็นเธอคนเดิมนั่นแหละ!”
การค้นพบนี้ทำให้หลี่มั่วเสวียนประหลาดใจและดีใจอย่างมาก
เสียดายอย่างเดียวที่กู้หย่าฉิงไม่รับสาย
แต่แค่นี้ก็เพียงพอให้หัวใจของหลี่มั่วเสวียนลุกโชนด้วยความหวังอีกครั้ง
ทันใดนั้น
มือถือของหลี่มั่วเสวียนดังขึ้น
หลี่มั่วเสวียนนึกว่ากู้หย่าฉิงโทรกลับ ดีใจแทบบ้า
เพ่งมองดู
หน้าจอเขียนว่าเซี่ยงเผิงสองตัว
สีหน้าของหลี่มั่วเสวียนหุบลงทันที
“ว่าไง? มีอะไร?”
หลี่มั่วเสวียนถามด้วยน้ำเสียงไม่ดี
เซี่ยงเผิงกลับพูดผ่านสายด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“อาจารย์หลี่ ผมมีของขวัญจะให้ครับ!”
“ของขวัญอะไร?”
หลี่มั่วเสวียนออกจะสงสัยนิดหน่อย
“แค่มาหาก็พอ มันเป็นเซอร์ไพรส์นะ!”
น้ำเสียงของเซี่ยงเผิงดูลึกลับชอบกล