หลี่มั่วเสวียนเดินมาหยุดตรงหน้ากู้หย่าฉิงและเสี่ยวเสี่ยว
กู้หย่าฉิงรู้ดีว่าหลี่มั่วเสวียนทำอะไรไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไร
ไม่ว่าชายของเธอจะทำอะไร เธอพร้อมจะสนับสนุนโดยไม่มีข้อแม้
ส่วนเสี่ยวเสี่ยวก็โผเข้าหาหลี่มั่วเสวียนด้วยความร่าเริง
ดวงตากลมโตขาวดำตัดกันชัดนั้นวิบวับไปด้วยประกายแห่งความชื่นชม
“คุณพ่อนี่เก่งจังเลย เพิ่งรู้วันนี้เองนะ!”
หลี่มั่วเสวียนอุ้มเสี่ยวเสี่ยวไว้ พลางหันไปหากู้หย่าฉิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
กู้หย่าฉิงเบ้ปากอย่างขัดใจเล็กน้อย
“ฉันไม่อยากให้ลูกเห็นเรื่องพวกนี้หรอก แต่ยัยหนูเอะอะจะดู แล้วก็ดูอย่างตื่นเต้น โดยเฉพาะตอนคุณระเบิดเสือดาวพวกนั้น เธอถึงกับปรบมือเชียร์เลยล่ะ!”
กู้หย่าฉิงมองเสี่ยวเสี่ยวด้วยสายตาหลายความรู้สึก
“ไม่รู้เด็กคนนี้เหมือนใคร”
หลี่มั่วเสวียนหัวเราะแห้งอย่างขัดเขิน
นอกจากเหมือนเขาแล้วจะเหมือนใครอีกล่ะ
ก็แค่ปฏิกิริยาของเสี่ยวเสี่ยว ทำให้เขาค่อนข้างแปลกใจไม่น้อย
เจอภาพวุ่นวายน่ากลัว หรือกระทั่งโหดเหี้ยมทารุณขนาดนั้น เด็กธรรมดาคงร้องไห้ขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว
แต่เสี่ยวเสี่ยวกลับตื่นเต้นเร้าใจ
ก็สมแล้วที่ไม่ใช่เด็กธรรมดา
“เสี่ยวเสี่ยว ไม่กลัวเหรอ?”
เสี่ยวเสี่ยวกลับโบกมือเล็ก ๆ อย่างกระตือรือร้น
“ไม่กลัว ตูม ๆ ๆ ๆ ๆ ... ระเบิดคนเลวให้หมดเลย!”
หลี่มั่วเสวียนก้มลงหอมแก้มเสี่ยวเสี่ยวฟอดใหญ่
“ฮ่า ๆ ๆ นี่สิถึงจะเป็นลูกสาวของหลี่มั่วเสวียน!”
ดูท่า อนาคตของเสี่ยวเสี่ยวต้องสดใสแน่
โตขึ้นต้องเป็นใหญ่เป็นโตได้สักวัน
แต่ตอนนี้ยังหาหินวิญญาณมาปลุกร่างกายพิเศษของเสี่ยวเสี่ยวได้ไม่พอ
คงต้องให้ความสำคัญกับการรวบรวมหินวิญญาณเป็นอันดับแรกต่อไป
กู้หย่าฉิงยืนส่ายหน้ายิ้มขมข้าง ๆ
“ไม่รู้จะเอายังไงกับพ่อลูกคู่นี้จริง ๆ”