โจวถงสูญเสียความสามารถในการพูดไปชั่วขณะ
ใจของเขาปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
เสือดาวตัวเดียวยังทำให้เขาหนักหนาสาหัส แต่ชายคนนี้กลับทำให้มันแหลกสลายเพียงแค่สัมผัสเบา ๆ ?
ดูราวกับบดเปลือกไข่ให้แตก
"เอ่อ... พี่ชายท่านนี้..."
ยังไม่ทันที่โจวถงจะพูดจบ
เสือดาวอีกหกตัวก็บันดาลโทสะและพุ่งเข้าใส่หลี่มั่วเสวียนพร้อมกัน
เงาร่างทั้งหกเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน
ดุจลูกศรที่พุ่งออกจากแล่ง แม้กระทั่งยังเกิดเสียงระเบิดที่น่าสะพรึงกลัว
"อันตราย!"
โจวถงและหนิงจิ้งร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ
ส่วนหลี่มั่วเสวียนกลับค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น
เพี๊ยะ...
ดีดนิ้วเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ตูม ตูม ตูม...
เสียงระเบิดดังต่อเนื่องเป็นชุด
ร่างของเสือดาวทั้งหกตัวที่แข็งแกร่งดุจเพชรกลายเป็นผุยผงไร้ร่องรอยในพริบตา
โจวถงตกใจกับภาพตรงหน้าจนตาค้างเกือบจะเป็นลม
เขาบีบต้นขาตัวเองอย่างแรง มันเจ็บมาก
เขาไม่ได้ฝันไป นี่คือสิ่งที่เห็นกับตาจริง ๆ
นี่มันยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?
จู่ ๆ โจวถงก็นึกขึ้นได้อย่างจับใจ ว่าเมื่อครู่นี้เขายังหมายจะสั่งสอนหลี่มั่วเสวียน
หากเขาลงมือไปแล้ว...
เกรงว่าคงมีสภาพไม่ดีไปกว่าพวกเสือดาว
คาดว่าแม้แต่เศษซากก็คงไม่หลงเหลือ
กลืน...
โจวถงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แล้วทำเป็นเข้าหาเพื่อพูดคุยอย่างกระอักกระอ่วน