ในป่าลึกที่รกทึบ จู่ ๆ ก็มีคนโผล่ออกมา
ทุกคนที่อยู่ที่นั่นอึ้งค้างไปหมด
นี่มันเล่นท่าอะไรกัน?
พอหลี่มั่วเสวียนปรากฏตัว ทุกคนก็เห็นหน้าเขาชัดเจน
ทุกคนตะลึงไปชั่วขณะ
แล้วหยวนเฟิงก็ถามอย่างฉงนว่า
“นี่... หลี่มั่วเสวียน? นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
หลี่มั่วเสวียนตอบเรียบ ๆ ว่า
“ผมอยู่ที่นี่มาตลอด ดื่มเหล้าดูพวกนายเล่นละคร!”
หยวนเฟิง: “...”
เสวียนเฉิน เสวียนหลาน และเหลียนเอ๋อร์ ต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ
คำพูดของหลี่มั่วเสวียน พวกเขาไม่เชื่อสักนิด
ดึกดื่นใครจะมาที่แบบนี้เพื่อดื่มเหล้าดูคนเล่นละคร?
เสวียนเฉินคิดว่าหลี่มั่วเสวียนจงใจมา
ก่อนหน้านี้เขาเคยเจอหลี่มั่วเสวียนสองสามครั้ง หลี่มั่วเสวียนใจคอโหดเหี้ยม ไร้ปรานีเสมอ ไม่เคยแยแสชีวิตใคร
ถ้าไม่เห็นกับตา คงนึกภาพไม่ออกว่าหลี่มั่วเสวียนจะยื่นมือเข้าช่วย
อวิ๋นซิงถามอย่างสงสัย
“เขา... เป็นใคร?”
ชังเสวียนครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ไม่รู้จะแนะนำตัวหลี่มั่วเสวียนยังไงดี
“เขาเรียกหลี่มั่วเสวียน เป็นยอดฝีมือจากเมืองอู่ซื่อ ฝีมือแข็งแกร่ง กร่างสุด ๆ!”
อวิ๋นซิงส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ก็มาส่งตายอยู่นั่นแหละ...”
ส่วนยายกู่หยินก็ยิ้มร่ามองไปทางหลี่มั่วเสวียน
นางสำรวจเขาอยู่ครู่หนึ่ง นอกจากเห็นว่าหลี่มั่วเสวียนหน้าตาหล่อเหลา ก็ไม่มีลักษณะพิเศษอื่นใด
ยิ่งไม่มีกลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่ง
แต่ในฐานะผู้ใช้เวทย์กู่ที่ฝีมือฉกาจ สัญชาตญาณเรื่องแมลงพิษกู่ของยายกู่หยินก็ยังว่องไวมาก
เพียงแค่เห็นหลี่มั่วเสวียน ยายกู่หยินก็รู้สึกว่าแมลงพิษกู่ของตนสั่นกลัวอย่างที่สุด
แม้แต่มนุษย์แมลงที่ไม่เคยมีปฏิกิริยาใด ๆ ต่อผู้แข็งแกร่งมากมาย ก็ยังแสดงท่าทีระแวง จนถึงขั้นหวาดผวาตัวสั่นเทาเล็กน้อย
ลองถามดูว่า คนธรรมดาที่ไร้กำลัง จะกล้าปรากฏตัวในที่แบบนี้อย่างสงบ ๆ ได้ไหม?
เว้นแต่เขาจะเป็นคนบ้า
แต่ดูท่าทางหลี่มั่วเสวียนแล้ว เห็นชัดว่าไม่ใช่
ถึงแมลงพิษกู่จะค่อนข้างหวาดกลัวหลี่มั่วเสวียน แต่ยายกู่หยินก็ยังคงไม่เห็นหลี่มั่วเสวียนเป็นเรื่องใหญ่