ในใจเขาค่อนข้างหงุดหงิด
ตัวเองมั่นใจในศาสตร์วายุอัสนีมากเกินไป
ไม่คิดเลยว่ายายกู่หยินจะหลอมมนุษย์แมลงได้ถึงขนาดนี้
ถึงขั้นต้านทานวายุอัสนีได้โดยไม่เป็นอะไร
รู้งี้ควรถ่วงเวลา รอกำลังเสริมจากหุบเขาเซียนอวิ๋น
หยวนเฟิงกับพวกต่างมองด้วยความสิ้นหวัง!
"หมดโอกาสแล้ว!"
ในเวลานี้
ฉัวะฉัวะ……
เงาขาวสองสายปรากฏวาบหนึ่งก่อนหายลับ
ร่วงลงสู่สนามรบ
คือผู้อาวุโสสองคนสวมชุดนักพรตขาว มือถือแส้กันธุลี มีสง่าราศีดุจเซียน
อาวุโสทั้งสองผมและเคราขาวโพลน ลมหายใจยาวลึก ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือ
หยวนเฟิงตกใจ ก่อนจะยินดีปรีดา
"ดีเกินไปแล้ว ท่านรุ่นก่อนจากหุบเขาเซียนอวิ๋นมาแล้ว!"
"รองสำนักอวิ๋นซิงกับอวิ๋นหลาน!"
"ยังมีโอกาส ทั้งคู่เป็นยอดฝีมือขั้นยุทธ์วิญญาณ เป็นยอดฝีมือในสมุดรายชื่อหลงปั่ง รับมือมนุษย์แมลงไม่มีปัญหา!"
เสวียนเฉินถึงได้ผ่อนคลายขึ้นบ้าง
โชคดีที่พวกเขามาถึงจุดที่ไม่ไกลจากหุบเขาเซียนอวิ๋นแล้ว
หากยอดฝีมือจากหุบเขาเซียนอวิ๋นไม่มา คงจบเห่จริง
ต่อหน้าการโจมตีด้วยมีดเร็วของมนุษย์แมลง
อวิ๋นหลานหวดแส้กันธุลีตวัดหนึ่งครั้ง เหวี่ยงมนุษย์แมลงกลับไป
ตูม……
มนุษย์แมลงซัดหักต้นไม้ใหญ่หลายต้นระเนระนาด ก่อนจะลุกขึ้นโดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิด
ยายกู่หยินเห็นรองสำนักหุบเขาเซียนอวิ๋นทั้งสองมาถึง กลับไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด
อวิ๋นซิงเดินหน้ามาประคองชังเสวียนขึ้น
"สหายชังเสวียน ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?"
ชังเสวียนสูดลมหายใจลึก
"ไม่เป็นไร เพียงแต่อ่อนแรงไปบ้าง ไอปราณในร่างหมดเกลี้ยง เกรงว่าจะลงมืออีกไม่ได้"
"ปล่อยให้พวกเราจัดการเอง พักผ่อนให้สบาย!"
อวิ๋นซิงยิ้มอย่างมั่นใจ
"ดี ขอบคุณมาก!"
อวิ๋นซิงกับอวิ๋นหลานมองไปที่ยายกู่หยิน
อวิ๋นหลานเดินไปหายายกู่หยินเอง ปล่อยมนุษย์แมลงให้อวิ๋นซิง