โครม!
ทันทีที่เห็นหวังเฉา ผู้เป็นบอดี้การ์ดของตนกระเด็นกระแทกกำแพงกระแทกอย่างแรง ก่อนจะไถลลงมากองกับพื้น
หวงเหว่ยก็พลันตัวสั่นสะท้าน ราวกับวิญญาณเพิ่งกลับเข้าร่าง สีหน้าตกตะลึงจนนิ่งค้าง
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
เขาเป็นถึงเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์นะ!
บุคคลชั้นสูงในเมืองอู่ซื่อ ผู้ทรงเกียรติและชื่อเสียง
ทว่าไอ้คนที่ควรค่าแก่การเป็นแค่ฝุ่นธุลี คนบ้านนอกที่เขารังเกียจที่สุด
กลับเหยียบย่ำเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แถมยังจัดการบอดี้การ์ดที่เขาแสนภูมิใจได้อย่างง่ายดาย
หวงเหว่ยไม่เคยถูกหยามเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต!
ถึงแม้จะมีคนดูในห้องส่วนตัวไม่มาก แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาประหลาดของหลินอีถงและหัวหน้าเผิงที่มองมา
ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทีไร้ยินดียินร้ายของหลี่มั่วหลิงและพี่สะใภ้กุ้ยฮวา นั่นยิ่งเป็นการเหยียดหยามอำนาจและฐานะของเขาโดยตรง
หวงเหว่ยเหมือนได้ยินเสียงในใจของหลี่มั่วหลิงและคนอื่น ๆ
แค่พี่ชายฉันยังรับมือไม่ได้ แล้วยังคิดจะมาทำร้ายฉันอีก?
เมื่อกี้ปากดีนัก ดูสิเป็นไง?
ไอ้ขยะ!
หวงเหว่ยสังเกตเห็นได้ชัดว่าหลินอีถงเบ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์
ดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยของเขาจ้องเขม็งไปที่หลี่มั่วเสวียน
น้ำเสียงทั้งเครียดและแหบพร่า
“หลี่มั่วเสวียน ไอ้ขยะอย่างแก ไม่มีทางสู้หวังเฉาได้!”
“แกต้องใช้วิธีร้ายกาจอะไรเล่นงานเขาแน่ ๆ!”
หวงเหว่ยกำหมัดแน่น กระโดดเร่างอแง ราวกับคนบ้า
“ฉันเป็นถึงประธานบริษัทอสังหาฯ มีทรัพย์สินหลายสิบล้าน ส่วนแกมันเป็นแค่มดแมลงบ้านนอก ไม่มีทางทัดเทียมฉันคนเหนือคนได้หรอก!”
“พวกแกไอ้ชั้นต่ำมีแต่ต้องถูกพวกฉันใช้ ถูกพวกฉันควบคุม!”