หลี่มั่วหลิงมองเฉินเหวินเหวินที่พิงเก้าอี้หลับไปแล้ว ถอนหายใจอย่างจนใจ
“ก็เพราะพ่อเฮงซวยของเธอคนนั้นแหละ”
“ไอ้เฉินเจี๋ยนั่นมันไม่ใช่คนจริง ๆ ทิ้งเมียทิ้งลูก เสร็จแล้วไม่ยอมรับ ผ่านมาตั้งหลายปี จู่ ๆ ก็หาเหวินเหวินเจอ บอกจะชดเชยให้แม่ลูก แต่นั่นเป็นแค่ข้ออ้าง”
“เขามีจุดประสงค์ของตัวเอง เพราะสกุลเฉินคนในตระกูลน้อยลง ขาดแคลนคนรุ่นใหม่ แม้เหวินเหวินจะเป็นลูกนอกสมรส แต่ก็ถือเป็นสายเลือดหลัก เฉินเจี๋ยยอมรับเหวินเหวินเป็นลูกสาวก็เพื่อสืบสายเลือดสกุลเฉิน แถมยังคลุมถุงชนให้เหวินเหวินอีกด้วย”
“ฟังเหวินเหวินว่า เป็นตาแก่กว่าสี่สิบ อายุเท่าพ่อเธอเลย”
หลี่มั่วหลิงโกรธจนแทบคลั่ง
“พี่ว่าใช่เรื่องที่คนเขาทำกันไหม เหวินเหวินเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเขานะ เพิ่งสิบแปดเอง... ไอ้สัตว์ชัด ๆ”
“เหวินเหวินไม่ยอมแน่นอน แต่ไม่คิดว่าแม่เธอก็ยอมด้วย เหวินเหวินโมโหเลยหนีออกมาดื่มเหล้า ฉันกลัวเธอเป็นอะไรเลยตามมาด้วย”
หลี่มั่วเสวียนหน้าตึง ไม่รู้จะพูดอะไร
ไอ้เฉินเจี๋ยนั่นมันไม่ใช่คนจริง ๆ
แต่เฉินเจี๋ยก็เป็นพ่อของเฉินเหวินเหวิน ต่อให้มันจะเลวยังไง เรื่องครอบครัวเขา หลี่มั่วเสวียนก็ไม่สะดวกเข้าไปยุ่ง
หลี่มั่วหลิงอ้อนวอน
“พี่ ต้องช่วยเหวินเหวินนะ เธอเป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน”
“ฉันยอมดูเธอเดินเข้าไปในกองไฟไม่ได้”
ทันใดนั้น
อ้วก...
เฉินเหวินเหวินก็อ้วกออกมากะทันหัน