แผงปิ้งย่าง
เอ้อหมาซื่อเห็นว่าเขยิบมาเรียกเป่ยคังได้สำเร็จ ก็กลับมามีสีหน้าเหิมเกริมอีกครั้ง มองหลี่มั่วเสวียนด้วยสายตาดูถูก
"เจ๋งเลยไอ้หนู เรียกคนมาให้แกแล้ว ยังกล้าบังอาจกับปู่แกอีกเหรอ? เดี๋ยวก็หักขาหมาแกซะ!"
เพี๊ยะ...
ฝ่ามือนี้ของหลี่มั่วเสวียนเกือบตบหัวกบาลเอ้อหมาซื่อหลุด
เอ้อหมาซื่อหัวกระแทกต้นไม้ เลือดไหลอาบหน้าผาก
หลี่มั่วเสวียนพูดเรียบ ๆ
"อย่าพูดมากเรื่อง!"
เอ้อหมาซื่อเห็นว่าหลี่มั่วเสวียนก็เป็นคนบ้าระห่ำเหมือนกัน จึงได้แต่ปิดปากเงียบจับแผลตัวเอง มองหลี่มั่วเสวียนด้วยสายตาอาฆาต ในใจคิดว่าเดี๋ยวเป่ยคังมา จะได้เห็นว่าเขาจะตายอย่างไร
สำหรับพวกไร้ค่าแบบเอ้อหมาซื่อ หลี่มั่วเสวียนขี้เกียจใส่ใจ
ที่เขาเรียกเป่ยคังมา ก็แค่อยากมีลูกน้องเพิ่มคอยอารักขาหลี่มั่วหลิง
ด้วยหน้าตาของหลี่มั่วหลิงแล้ว ถือเป็นดอกไม้ประจำมหาลัยฯ อำเภออู่ซื่ออย่างแน่นอน
ครั้งก่อนอานเปิ่นเยว่ และครั้งนี้เอ้อหมาซื่อ ก็ล้วนมาตามตอแยเพราะคิดจะลวนลามหลี่มั่วหลิงทั้งนั้น
หลี่มั่วเสวียนยังมีธุระอีกมาก จะให้ตามติดหลี่มั่วหลิงไปทุกที่คงเป็นไปไม่ได้
หาคนพอใช้ได้มาช่วยจัดการเรื่องจุกจิกพวกนี้จึงจำเป็นอย่างยิ่ง
หลี่มั่วหลิงที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็พูดขึ้น
"พี่คะ เหวินเหวินดูท่าทางไม่ค่อยดีเลย ทำไงดี?"
หลังจากเฉินเหวินเหวินอาเจียนออกมาแล้ว ก็คิ้วมุ่น หน้าซีด ตัวสั่นมาตลอด
เห็นได้ชัดว่าดื่มเหล้ามากเกินไป หนักเข้าอาจถึงขั้นแอลกอฮอล์เป็นพิษได้