โจวถงมองดูสนามรบอันน่าเวทนาเบื้องหน้า แค้นจนแทบกัดฟันหัก
เขาไม่กลัวตาย อยากอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่สู้ไปกับบิดาจนนาทีสุดท้าย
ทว่าเขาก็รู้ดีว่าภารกิจสำคัญที่สุด
โจวถงกัดฟันกรอด หันหลังไปตามหาเสวียนเฉิน
“ท่านศาสตราจารย์เสวียนเฉิน พวกเราต้องอพยพเดี๋ยวนี้!”
“ข้าเข้าใจ!”
เสวียนเฉินสีหน้าเคร่งขรึม รู้สถานการณ์ภายนอกดีอยู่แล้ว
“พวกเราเร็วเข้า!”
โจวถงแบกเสวียนเฉินขึ้นหลังวิ่งออกไปข้างนอก
ตี๋เวยกับเหลียนเอ๋อร์คุ้มกันเสวียนเฉิน คนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว
“อย่าได้คิด!”
ชายปริศนาพุ่งเข้าใส่ หมายจะสังหารเสวียนเฉิน
จูเก๋อซงทะยานตัวขวางหน้า
“ถอยไปให้พ้น!”
ชายปริศนาฟาดฝ่ามือหนึ่งผลักจูเก๋อซงกระเด็น แล้วยกดาบยาวตรงมาที่เสวียนเฉินทันที
คนอื่นตายไม่ตายไม่สลักสำคัญ เสวียนเฉินต้องตายเท่านั้น!
แสงดาบดำทะมึนน่าสะพรึงสะท้อนในดวงตาแตกตื่นของโจวถงและตี๋เวย ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว!
ดาบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
ไม่มีใครต้านได้!
ในเวลานั้นเอง
โจวหยวนอัดฝ่ามือออกไปสุดกำลัง แรงมหาศาลจากด้านข้างผลักลำแสงดาบดำมโหฬารให้เบี่ยงออก
ตูม……
แสงดาบสีดำกวาดผ่านหน้าโจวหยวนไม่ถึงครึ่งเมตร พลังโจมตีฉีกอากาศจนผิวหน้าแสบร้อน บนพื้นหินเขียวแข็งแกร่งถูกไถเป็นร่องลึกสุดคะเน