เมื่อเห็นศพไร้หัวของเซี่ยตง
ทุกคนในตระกูลกู่ที่อยู่ที่นั่นต่างตกอยู่ในสภาพแข็งค้างราวกับกลายเป็นหิน
เด็ดขาด!
เด็ดขาดเกินไปแล้ว!
หลานชายของท่านมหาอาวุโสแห่งสำนักกระบี่มรกต บอกฆ่าก็ฆ่า
การลงมือครั้งนี้โหดเหี้ยมไม่ธรรมดา
แม้แต่กู้น่าน่าก็ยังมองหลี่มั่วเสวียนด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
จากนั้น สีหน้าของทุกคนในตระกูลก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หลิงอินยิ่งตกตะลึงสุดขีด
"เ-เฮ้ย แกกล้าฆ่าเขางั้นเหรอ? บังอาจนักนะ!"
หลี่มั่วเสวียนเผชิญหน้ากับคำประณามของหลิงอินอย่างเย็นชา
"เขาหาทางตายเอง ข้าแค่ทำตามความต้องการของเขาเท่านั้น"
"ไอ้หมอนี่มันคิดจะทำร้ายลูกสาวของแก และยังขู่ว่าจะเอาคืนทั้งตระกูลกู่และข้า ใครกล้าพูดแบบนี้กับข้า ถ้าไม่ใช่หาที่ตายแล้วจะเป็นอะไร?"
หลิงอินโกรธจนพูดไม่ออก
"ต่อให้เป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไร แกรู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร?"
"เขาคือหลานชายของเซี่ยเฉิง ท่านมหาอาวุโสแห่งสำนักกระบี่มรกต แต่แกยังกล้าฆ่าเขา? แกกำลังก่อหายนะครั้งใหญ่แล้วนะ!"
"เขาก็แค่อยากแตะตัวน่าน่าเท่านั้นไม่ใช่เหรอ? เรื่องชายหญิงรักใคร่กันมันเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน? ในเมื่อพวกเขามีสัญญาแต่งงานแล้ว จะแตะบ้างก็แค่แตะ ถึงแม้เซี่ยตงจะทำตัวโอหังเกินไป ให้อภัยก็แค่ให้อภัย เกี่ยวอะไรกันด้วย? แกนี่ดีเลยนะ พูดไม่เข้าหูก็ลงมือฆ่าเลย"
หลี่มั่วเสวียนอดขมวดคิ้วไม่ได้ มองไปยังกู้น่าน่าที่อยู่ข้างๆ
กู้น่าน่าร้องไห้จนน้ำตาท่วมหน้ามาตั้งนานแล้ว
แม่ที่แท้ๆ กลับพูดอะไรออกมาได้ขนาดนี้
ลูกสาวของนางจะไม่ใจสลายได้อย่างไร?
หลี่มั่วเสวียนถามกลับ
"แกได้ยินที่ตัวเองพูดไหม? คือถ้าเซี่ยตงบังคับข่มเหงลูกสาวของแก ทำให้เสียตัว ก็ไม่เป็นไรสำหรับแกใช่ไหม?"
หลิงอินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"นั่นก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นข้าจะพาเซี่ยตงกลับมาตอนนี้ทำไม นี่เป็นสิ่งที่เซี่ยตงต้องการ ข้าพาเขามาก็เพราะตั้งใจให้เขาทำเรื่องนี้!"