"ท่านเจ้าบ้าน นี่มัน…"
ผู้อาวุโสตระกูลกู่คนหนึ่งยังเตรียมจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม
แต่กลับถูกกู้เฉินขัดขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้า
"ทุกคนกลับไปเถอะ!"
เมื่อให้ทุกคนแยกย้ายแล้ว กู้เฉินก็เดินหน้าดำคร่ำเครียดมุ่งตรงไปยังลานพักของกู้จิ่น
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก จำเป็นต้องรายงานให้ทราบ
"ท่านพ่อ…"
กู้เฉินเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กู้จิ่นฟัง
กู้จิ่นสูดลมหายใจเข้าลึก
"ถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงต้องทำอย่างนี้แล้วล่ะ เมื่อครู่เพื่อนเก่าคนหนึ่งส่งข่าวมาว่าทางนครหลวงก็ส่งคนมาเหมือนกัน จะถึงตอนรุ่งสาง!"
"นครหลวง?"
กู้เฉินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที!
"ใช่แล้ว เรื่องของสมาคมการค้าเทียนเหอยังไงก็ปิดไม่อยู่หรอก แต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อซ่างกวนอวิ๋นตาย ข่าวจะมาเร็วถึงเพียงนี้ คาดว่าเขาคงมีป้ายวิญญาณเช่นกัน"
"คนที่อยู่เบื้องหลังเขาคงจะออกโรงแล้ว จริง ๆ ข้าตั้งใจจะกลับสำนักกระบี่เสวียนเทียนเพื่อขอให้อาจารย์พี่อาจารย์น้องมาช่วยเหลือ แต่เวลาน่าจะไม่ทันแล้ว!"
กู้เฉินหน้าตาหมองคล้ำราวกับคนสิ้นหวัง:
"ในสมาคมการค้าเทียนเหอยังมีคนที่เหนือกว่าซ่างกวนอวิ๋นอีกหรือ?"
กู้จิ่นส่ายหัว:
"สมาคมการค้าเทียนเหอก็มีอยู่แค่นั้น ซ่างกวนอวิ๋นเป็นถึงประธาน เป็นบุคคลสำคัญ เมื่อเขาตาย คนเบื้องหลังก็จะเผยตัวออกมา!"
ในมือกู้จิ่นถือกระบี่เทียนอวิ๋นที่เหลือเพียงด้าม ดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัยและปวดใจ:
"ไปขอโทษหลี่มั่วเสวียนเถิด เพราะเรื่องนี้เขาไม่ได้ทำผิดอะไร อีกอย่าง…บอกเขาด้วยว่าตระกูลกู่ของข้าขอร่วมเป็นร่วมตายกับเขา!"