"ระเบิดสิ!"
"ทำไมมันไม่ระเบิดล่ะ?"
เมื่อเวลาผ่านไป ตงกงชางใจคอไม่ดียิ่งขึ้น
"วางใจเถอะ มันไม่ระเบิดหรอก"
หลี่มั่วเสวียนพูดจบก็ยื่นมือไปหยิบมันมาเก็บไว้ในอ้อมอกอย่างไม่เกรงใจ ราวกับเป็นของตัวเอง
ได้หินวิญญาณก้อนนี้มา หลี่มั่วเสวียนก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
เอาหินวิญญาณดี ๆ มาทำระเบิดแบบนี้ เรียกว่าเสียของโดยใช่เหตุ
หากสามารถดูดซับไอปราณในหินวิญญาณได้ จะคุ้มค่ากว่ามาก
ตงกงชางร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง
"เป็นไปได้ยังไง? นี่มันกระสุนปราณนะ เป็นไปได้ยังไงถึงไม่ระเบิด?"
ตงกงชางพลันเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้น มองหลี่มั่วเสวียนด้วยความตกตะลึง
"นาย? หรือว่านายเป็นคนทำ? นายต้องใช้วิธีสกปรกอะไรบางอย่าง ทำลายกลไกจุดระเบิดของกระสุนปราณ ไอ้สารเลวเอ๊ย"
หลี่มั่วเสวียนยิ้มบาง ๆ
"เหอะ ๆ... ก็เดาถูกเป็นส่วนใหญ่ แต่คำพูดของนายน่ะ ทำให้ฉันรำคาญมาก!"
เพียะ...
หลี่มั่วเสวียนก้าวช้า ๆ ไปตรงหน้าตงกงชาง แล้วตบหน้าตงกงชางอย่างแรงหนึ่งฉาด
ไม่รอให้ตงกงชางทันได้ตอบสนอง
หลี่มั่วเสวียนโบกมือครั้งใหญ่ ไอปราณอันทรงพลังและเข้มข้นสายหนึ่งก็ไหลเข้าสู่วิญญาณของตงกงชาง แล้วเริ่มต้นอ่านความทรงจำของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง
วิชาอ่านวิญญาณนี้จะสร้างความเสียหายต่อจิตใจของผู้ถูกอ่าน มีโอกาสสูงมากที่จะกลายเป็นคนโง่
แต่หลี่มั่วเสวียนหาได้แยแสไม่
ยังไงซะ ไอ้หมอนี่ก็ยังไงก็ต้องตาย
ครู่ต่อมา ตงกงชางก็ถูกหลี่มั่วเสวียนซัดจนน้ำลายฟูมปาก นอนอยู่บนพื้น ตาค้าง ตัวกระตุก
จากนั้นหลี่มั่วเสวียนก็สะบัดมือขวาครั้งหนึ่ง เปลวเพลิงสีทองสายหนึ่งก็ปกคลุมร่างของตงกงชาง
ในพริบตาก็กลายเป็นเถ้าถ่าน
หลี่มั่วเสวียนได้รู้ข้อมูลของอีกสองหัวหน้าหน่วยสมใจ ส่วนหัวหน้าหน่วยใหญ่ของพายุวายุที่ลึกลับราวกับมังกรศักดิ์สิทธิ์เห็นหัวไม่เห็นหางนั่น แม้แต่พวกหัวหน้าหน่วยทั้งสามเองก็ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครมาจากไหน อยู่ที่ใด
ในเมื่อลึกลับถึงเพียงนี้ หลี่มั่วเสวียนก็เลยยังไม่สนใจชั่วคราว
ส่วนที่มาของหินวิญญาณนั้น ไม่ใช่เรื่องลับอะไร
มันเป็นของป้องกันตัวที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง ต่อให้พันตำลึงทองก็หาได้ยาก
แม้แต่หินวิญญาณของตงกงชางก็ยังซื้อมาโดยบังเอิญจากงานประมูลใต้ดินงานหนึ่ง