หลังจากออกจากศูนย์พักฟื้นชิงซาน หลี่มั่วเสวียนก็พาหลี่มั่วหลิงกลับไปยังบ้านเกิดที่หมู่บ้านท้อ
เหมือนกับที่จำไว้ บ้านอิฐแดงไม่กี่หลังถูกกั้นด้วยรั้วเตี้ยครึ่งหัวคน ประตูรั้วไม้ผุแล้ว ด้านหนึ่งพังลงไปข้างหนึ่ง ไม่มีประโยชน์จะคุ้มกันอีกแล้ว
หกปีผ่านไป ทุกสิ่งเปลี่ยนไปหมดแล้ว
หลี่มั่วเสวียนอดทอดถอนใจไม่ได้
หลี่มั่วหลิงข้างๆ เม้มริมฝีปากเล็ก มองหลี่มั่วเสวียนแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรอีก เพียงผลักประตูไม้เข้าไปในบ้านที่รกไปด้วยใบไม้แห้งเงียบๆ
หลี่มั่วเสวียนตามเข้าไป พลางถอนหายใจเบาๆ น้องสาวยังไม่ยอมให้อภัยเขาจริงๆ
ในบ้าน โต๊ะเก้าอี้เก่าคลุมด้วยฝุ่นหนาเป็นชั้น โต๊ะไม้จันทน์แดงที่ใช้วางภาพถ่ายบิดามารดาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยใยแมงมุม
หลี่มั่วเสวียนยื่นมือปัดใยพวกนั้นออกไป มองภาพขาวดำที่บิดามารดามีรอยยิ้มอ่อนโยน ความผิดหวังในใจยิ่งทับทวี
"พ่อ แม่..."
เขาจุดธูปไหว้เจ้าทีละดอก แล้วโค้งคำนับลึกไปทางภาพถ่าย น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบงัน ไร้เสียง หยดลงบนแผ่นศิลาใต้เท้า
"พ่อ แม่ครับ... ลูกกลับมาสายเกินไป!"
เสียงสั่นเครือด้วยความสะอื้น ไม่อาจระงับอารมณ์ได้เนิ่นนาน
หลี่มั่วหลิงยืนนิ่งอยู่ข้างๆ กัดริมฝีปากเบาๆ ในแววตามองหลี่มั่วเสวียนเต็มไปด้วยความคลางแคลงสงสัย
จู่ๆ พี่ชายที่หายไปกลับมาในเวลาแบบนี้ เขาคิดจะทำอะไรแน่?
ไม่ใช่เพื่อเงิน แล้วเพื่ออะไร?
บ้านทรุดโทรมอย่างนี้? เห็นๆ ว่าเป็นไปไม่ได้
เพื่อนาง?
หลี่มั่วหลิงยิ้มให้ตัวเองอย่างขมขื่น หากนางสำคัญกับเขาแล้วไซร้ จะปล่อยให้นางต้องทุกข์ระทมถึงหกปีทำไม
หากเขายังมีใจรักครอบครัว จะปล่อยให้พ่อแม่ต้องตายเพราะเขาได้อย่างไร?
หากไม่ใช่เพราะออกตามหาเขา พ่อแม่ก็คงไม่ประสบอุบัติเหตุรถชน...
คิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาหลี่มั่วหลิงแดงก่ำ นางกำผ้าขี้ริ้วในมือแน่น มองร่างหลี่มั่วเสวียนด้วยสายตาเคียดแค้น
ไม่ว่าหลี่มั่วเสวียนจะทำอะไร เขาก็ต้องรับผิดชอบต่อความตายของพ่อแม่!