"ฉันรู้ว่าแกเก่ง ฉันก็เลยไม่คิดมาก แต่ตอนนี้แกไม่สนใจอะไรเลย แม้แต่ตอนอันตรายฉันก็ติดต่อแกไม่ได้ แค่เปิดมือถือไว้ให้ติดต่อได้ มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ"
"นี่แกเป็นสามีและพ่อคนอย่างนี้เหรอ"
เผชิญหน้ากับคำถามของกู้หย่าฉิง หลี่มั่วเสวียนก้มหน้าลง
หลายปีมานี้ที่บำเพ็ญเพียร เขาก็คุ้นเคยกับชีวิตที่ไม่มีมือถือจริง ๆ
"อีกอย่าง ตอนแรกฉันนึกว่าความเข้าใจผิดของเราคลี่คลาย แล้วเราสามคนพ่อแม่ลูกก็ใช้ชีวิตพร้อมหน้าพร้อมตาแฮปปี้กันดี แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าไม่ใช่เลย"
"เราไม่ใช่คนโลกเดียวกันด้วยซ้ำ ศัตรูที่แกหาเรื่องไว้ให้พวกเราเป็นภัยใหญ่หลวงนัก"
"หลี่มั่วเสวียน เมื่อก่อนเราอยู่ลำบากแต่ก็ไม่อันตราย แต่ตอนนี้เมียกับลูกแกอยู่ในอันตรายตลอดเวลา แกจะรับรองได้ไหมว่าทุก ๆ ครั้งแกจะไปถึงก่อนที่พวกเราจะตาย"
เผชิญหน้ากับคำตำหนิของกู้หย่าฉิง หลี่มั่วเสวียนเงียบ
เขาเข้าใจกู้หย่าฉิง
เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบต่อว่าใคร
ถ้าไม่ถึงขีดสุดที่เธอทนได้ เธอคงไม่เอ่ยปาก
และปัญหาที่กู้หย่าฉิงโยนมาก็ทำให้หลี่มั่วเสวียนพูดอะไรไม่ออกเลย
"เสี่ยวเสี่ยว ได้เวลานอนแล้วนะลูก"
กู้ล่างลากมือเล็กของเสี่ยวเสี่ยวออกจากห้องอย่างยากลำบาก
เสี่ยวเสี่ยวหันมองทั้งสองคนด้วยความเป็นห่วง
เจ้าหัวน้อยเดินไปพลางหันหลังมามองพลาง ไม่อยากจากไปเลย
แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้ดูเหมือนพวกเขาจะทะเลาะกัน จึงเลือกที่จะเดินออกไปอย่างว่าง่าย
หลังจากทั้งสองออกไปแล้ว
กู้หย่าฉิงเตรียมจะถามหลี่มั่วเสวียนต่อ
แต่หลี่มั่วเสวียนกลับอุ้มกู้หย่าฉิงขึ้นมาแล้วโยนลงบนเตียง เริ่มเปลื้องผ้าเธอโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
"หลี่มั่วเสวียน แกจะทำอะไร ฉันกำลังคุยกับแกอย่างจริงจังอยู่นะ"
กู้หย่าฉิงจ้องเขาด้วยความโมโห
"เราคุยไปด้วยพลอดรักไปด้วย ไม่เสียเวลา"
"ไม่มีอะไรที่หลับด้วยกันคืนเดียวแล้วจะแก้ไขไม่ได้ ถ้ามี ก็หลับอีกหลาย ๆ ครั้ง"