เขาอวิ๋นอู้ส่วนลึก
มืดมิดสนิท เงียบงันชวนขนลุก
หลี่มั่วเสวียนถือศิลาหยินและศิลาหยางไว้ในมือ
เมื่อนำหินสองก้อนเข้าใกล้กัน
พลังสีแดงกับสีดำจะดึงดูดเข้าหากัน หลอมรวมกันอย่างล้ำลึกเกินหยั่งรู้
พลังหลอมรวมกัน แล้วกลับมีตัวของหลี่มั่วเสวียนเป็นศูนย์กลาง
ปรากฏแผนภาพหยินหยางขนาดมหึมาเส้นผ่านศูนย์กลางหลายสิบเมตรจาง ๆ
พร้อมกับปลาหยินหยางหมุนวนไม่หยุด
กลิ่นอายที่ล้ำลึกเกินหยั่งรู้แผ่กระจายรอบตัวหลี่มั่วเสวียน
ดูเหมือนจะเปี่ยมด้วยพลังชีวิตที่เบ่งบานและความหมายแห่งการเวียนว่ายไม่สิ้นสุด
หลี่มั่วเสวียนเอ่ยชมว่า
"สมกับเป็นไอปราณหยินหยางที่บริสุทธิ์ที่สุดในฟ้าดินจริง ๆ"
"นำเข้าร่างแล้ว นอกจากจะเพิ่มพลังได้รวดเร็ว ยังช่วยหลอมร่างกายให้แข็งแกร่ง มาบรรจบรวมในตันเถียน"
"เพียงชั่วครู่ คอขวดขั้นสร้างฐานขั้นสูงสุดของข้าก็คลายตัวลง"
"ดูท่าอีกไม่นานคงทะลวงขั้นสร้างฐาน หลอมโกลาหล ก้าวสู่ขั้นโกลาหลได้แล้ว!"
หลี่มั่วเสวียนกำลังจะดีใจ แต่นึกถึงกู้หย่าฉิงขึ้นมา จิตใจก็หนักอึ้งขึ้นมาก
ยากจะรู้สึกผ่อนคลายได้
หลี่มั่วเสวียนพูดกับเสวี่ยหมิงที่เฝ้าติดตามอยู่ด้านหลังมาตลอดอย่างเฉยชาว่า
"เจ้าไปได้แล้ว!"
เสวี่ยหมิงพูดอึกอัก
"ท่านผู้มาก่อน จริง ๆ แล้วข้า..."
ฉัวะ...
พลังปราณสายหนึ่งพัดวาบ
หลี่มั่วเสวียนปรากฏตัวตรงหน้าเสวี่ยหมิงในพริบตา
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวทำให้เสวี่ยหมิงตัวอ่อนหมดแรง ทรุดคุกเข่าลงกับพื้น
"หากกล้าตามข้าอีก เจ้าต้องตาย!"
เสวี่ยหมิงตัดสินใจเด็ดขาด อ้อนวอนว่า