การแก้แค้นที่ทั้งเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวเช่นนั้น ทำเอาทุกคนในที่นั้นเห็นแล้วมุมปากกระตุก ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
สมแล้ว ต้องเป็นหลี่มั่วเสวียนนี่แหละ!
หลี่มั่วเสวียนนี่มันตุลาการรถไฟฟ้าชัด ๆ
ถึงเขาจะเห็นชีวิตคนเป็นเส้นหญ้าก็เถอะ
แต่ก่อนหน้านี้ก็เป็นการเอาคืนเหมือนกัน แถมสำนึกผิดชอบก็ถูกทำนองคลองธรรมดี
เฉินเจี๋ยที่โดนอัดไปก็ไม่ผิดอะไร
และไม่ว่าใคร ถ้าตกอยู่ในมือหลี่มั่วเสวียนล่ะก็ ถูกรุกรานตามอำเภอใจ ไม่มีทางโต้กลับได้เลยสักนิด
รุนแรงเกินไปแล้ว!
หลี่มั่วเสวียนหันไปมองเฉินเหวินเหวิน
"เป็นไง สาแก่ใจไหม ถ้ายังก็จัดการส่งเขาให้ไปเกิดใหม่ได้นะ!"
เฉินเหวินเหวินมองหลี่มั่วเสวียนด้วยความตะลึง
เธอไม่คิดเลยว่าหลี่มั่วเสวียนจะแข็งแกร่งอย่างไร้ขอบเขตเพียงนี้
"ช่างเถอะ ไอ้สารเลวนี่ตายไปก็ถูกเกินไปสำหรับมัน!"
แม้เฉินเจี๋ยจะโทรมขนาดนี้ ในแววตาของเฉินเหวินเหวินก็ไม่มีแม้แต่แววสงสารสักนิด
หลี่มั่วเสวียนพยักหน้า เข้าใจความหมายของเฉินเหวินเหวิน
ตอนนั้นเอง
มั่วหยางก็คุกเข่าลงต่อหน้าหลี่มั่วเสวียน
"ขอท่านหลี่ทวงศักดิ์ศรีคืนแก่เมืองอู่ซื่อ!"
อูเหมิงและคนอื่นๆ ต่างตกใจ หลังจากนั้นก็ตัดสินใจแน่วแน่ พากันคุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียง วิงวอนอย่างไม่ยอมจำนน:
"ขอท่านหลี่ทวงศักดิ์ศรีคืนแก่เมืองอู่ซื่อของเรา!"