มองดูยายกู่หยินที่กลายเป็นเถ้าธุลีต่อหน้าต่อตา
ทุกคนเงียบกริบไปนาน
สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวและรับมือยากเย็นเช่นนั้น กลับสลายหายไปง่ายดายเพียงนี้?
ผู้ใช้เวทย์กู่ขั้นสิบผู้แข็งแกร่งแห่งสายผู้ฝึกฝนพิษกู กลายเป็นกองขี้เถ้าเพียงชั่วพริบตา…
ผ่านไปหลายอึดใจ สมองของพวกเขายังคงประมวลผลข่าวนี้แทบไม่ทัน
ทันใดนั้น หลี่มั่วเสวียนก็อุทานขึ้น
“เฮ้ย! ลืมสอบปากคำไปเลย”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กลุ่มผู้ใช้เวทย์กู่พวกนี้ลอบสังหารเขา แล้วยายกู่หยินน่าจะมีสถานะสูงส่งในหมู่ผู้ใช้เวทย์กู่ ควรต้องสืบหาสาเหตุให้กระจ่าง จริง ๆ แล้วเขาค่อนข้างสนใจวิชาลับของพวกผู้ใช้เวทย์กู่พวกนั้น
ไม่คิดเลยว่าจะปล่อยให้เสียเปล่า
ถึงจะไปหาผู้ใช้เวทย์กู่คนอื่น ก็ใช่ว่าจะรู้เรื่อง
พลาดแล้ว!
หลี่มั่วเสวียนส่ายหน้าด้วยความเสียดาย
แต่เขาขี้เกียจอธิบายอะไรมากกับคนอื่น เมื่อฆ่าคนเสร็จก็หมุนตัวเตรียมจากไป
“โปรดรอเดี๋ยวก่อน!”
ชังเสวียนประคองร่างของตัวเอง ค่อย ๆ ลุกขึ้น
“มีอะไร?”
หลี่มั่วเสวียนเบี่ยงหน้ามามองเล็กน้อย
“คุณใช้วิธีอะไรกันแน่ ถึงสามารถจับจุดและทะลวงผ่านเกราะป้องกันที่ไม่มีวันทำลายของมันได้?”